ऊन स्पर्शते उंबरा
लांघेल कशास परके?
मावळतीचे रंग अबोल
संथ..संयत...पोरके
ठेव दारात थोडे
तहानल्या थव्यास पाणी
तृप्तीचे आशिष तयांचे
जिव होईल आबादानी
देशील एक कविता
त्यांच्या पंखापाठी?
सजनाशी होण्या तुझ्या
शब्दांच्या उराभेटी.....
ये ना उसासून अंतरी
किती कविता वाहू?
चेहरा तुझा मी किती
असाच कल्पनेत पाहू?
स्पर्शेन कधी चांदवा पहा
ओंजळीत जिव साचला
तुझा आभास निव्वळ नभी
अन् मोर मनाचा नाचला.....
या हाकांचे वादळ...
बहुधा इकडेच निघाले थवे
झाड माझे आतुर
उतरव ना शब्ददुवे...
やraτa प"
www.prataprachana.blogspot.com
३.६.२०२३
No comments:
Post a Comment