शुष्क पाकळ्यांचे
पाहून अबोली रंग
जुन्या फडताळाचे
उसवते अंतरंग
त्या शब्दांचे मंद
कवितेत मूरणे
आणी कवितेने मुक
फडताळात झुरणे
कोण जाणेल का कधी
त्या शब्दांच्या व्यथा?
बनन्या आधी त्या
लोपणा-या लोककथा
₱Ɽ₳₮₳₱)
रचनापर्व
www.prataprachana.blogspot.com
एकांताची निरव पोकळी , मनाची सृजन घालमेल...निर्मिती आसक्त मी ...आणी हृदयात भावनांचे बहर....अभिव्यक्त होण्याच्या तळमळीचे हे पर्व.... माझ्या भावअस्तित्वाचा हा दर्पण.... एक रम्यगूढ हाक आणी वास्तव याच्या धूसर सिमारेषेवरील ही शब्दनक्षी...त्या नक्षीदार शब्दांचे हे रूप..साजिरे...गोजिरे..... लिहावे ऐसे अक्षर, जणू मनाची रेघ सांधून जावी ज्याने, काळजातली भेग.... काळीजभेग सांधणारी ही शब्दकळा...आणी काळीजकोरी ही कविता..... आणी ढवळून निघणारी आपली...प्रतिबिंबे....
भक्त देई हाक दचके पांडूरंग तो टाळतो हारीने जाचके अभंग मौन धारतो असे जसा डोंगर निश्चल आणी राखतो प्रयत्ने ढासळते आत्मबल रोजची साधना त्याला कर...
No comments:
Post a Comment