चंद्राचे प्रकाश पेरणे.....

निज दाटल्या डोळ्यांनी
पाहत जावे स्वप्न जागे
शिशिर गळत्या पानांना मी
चैत्र पालवीचे बहर मागे.....

मेघ दाटला काळीजवारा
घुमुन येतो सारी सृष्टी
बंद जाहल्या डोळ्यांना मग
अवचित लाभे हळवी दृष्टी

रात दाटल्या आभाळाने
चंद्राला मग कवेत घ्यावे
अंधार सारत्या चांदण्याला
पणतीने मग कशास भ्यावे? 

पहाटेच्या हृदयामधूनी
रातकाजवा  गातो गाणे
फटफटणा-या दिशादिशातुन
अंधाराचे सांडून जाणे.

वाहत जावे लाट बनुनी
पापण्यांचे फोडून धरणे.
ओढून घ्यावे तनामनावर
चंद्राचे हे प्रकाश पेरणे........!!
(प्रताप)

"रचनापर्व"