तिर्थात्मा....

सर कोसळे मंद
नभास न्हयाळताना
का येते नभ दाटून
पाऊस टाळताना?

येती कुठुन श्रमून
हे वनवासी थवे?
आणी तुझ्या अंगणी
शिंपडती ओल दुवे

घे थेंब तळहाती
तुषार सुध्दा धारुन
मी ढगातून पोहचे
अनंत दुरावे सारून

घावांचे विस्मरण तुला
होई नित्य पावसाळी
तरीही तुझ्या रानशिवारा
माझी ओलहिरवी हाळी

आहे ना तुझ्या शिवारी
माझ्या ढगांची माला?
उमजेल, पहा कणवेने
त्यांचा आत्मा तीर्थ झाला.....

やraτa प"
www.prataprachana.blogspot.com
७.७.२०२३