○ कवितेचे थवे...○

स्वतःच्या अस्तित्वाचे
विस्कटलेले धागे शोधण्या
प्रतिमेचे औजार घेवून
निघतो तमगर्भ खोदण्या

तमअदृश्य सावली
मी सोबतीला घेई
अभिव्यक्त होण्याची
मग दाटून येते घाई

चेतवतो मग असे
मी प्रतिकांचे दिवे
हाकारतो आर्जवाने
कवितेचे थवे

अंधार गहिरताना
मनिचा प्रकाश झुंजत राहतो
मी धागे भावनांचे
हळुवार पिंजत राहतो

मी लढतो, मी भिडतो
मी शोधत राहतो शब्द
भोवतालच्या अंधारातुन
मी टिपतो कवितेचे प्रारब्ध

अंधाराच्या काळजावर
नित्य देतो मी शब्दांचे ठसे
संपत नाही तरीही
स्वअस्तित्व शोधाचे पिसे...

●(प्रताप)
10/8/2019
"रचनापर्व "●