आठवांचे खडाव

गोरजधुळ आसमंती
भेटीचे पाझर ओले
गोठ्यांचे काळीज पान्हा
बासरीचे सुर निघाले

एकांत ग्रहणावेळी
हलकीशी चाहूल भिडते
गोठ्यामागे कोणी
मुक राधा रडते

आठवांचे खडावांना
पाऊल कुणाचे देवू?
हंबरलेल्या हृदयाला
चाहूल कुणाची वाहू?

फुलव संध्यासमयी
माझ्या अंकुराचे पोत
एकल्या जिवास भेटते
तुझ्या आठवांचे गणगोत

मी अंधाराच्या खाली जपतो
चंद्रमुखी फुलांचे ताटवे
या घनघोर एकांत वेळी
चंद्र तुझा बघ आठवे

नकोस देवू अमावस
सोनेरी पुनव राती
तुझ्या प्रकाशबिजासाठी
उत्सुक असता माती....

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१.१०. २०२२