व्याकुळ चांदणे साक्षी....

माझ्या शब्दांना शहारे
तु कविता वाचताना
मातीच्या हृदयास भासे
जसे पाऊस नाचताना

कवितेच्या शब्दात उमलते
तुझ्या नजरेचे फुल
कवितेस पडते मग
तुझी काळीज भूल

नजर भाव टिपून घेते
शब्द राहती मागे
मी उकलत राहतो मुक
तुझे अस्तित्व धागे

तु प्रतिमेत लुप्त
कविता शब्दात चाचपडे
माझ्या कवितेला तु दिले
प्रतिक्षेचे धडे

मी शब्दागणिक शोधे
तुझी गोंदण नक्षी
ठेवत रातीच्या आत्म्याला
व्याकुळ  चांदणे साक्षी

तुझ्या नजरेच्या रानभुलीचा
कंच हिरवा बहर
शब्दाच्या काळजाला फुटे
समर्पणाचा स्वर

मी शब्द पेरत जातो
त्यास बिलगे तुझा छंद
कवितेच्या आत्म्याला येई
मग तुझा मंद सुगंध..
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
27/6/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com