तु का उभी गं बाई!
काट्याच्या बाभळीखाली?
नुकतीच सिध्दार्थाने
उध्दारली आम्रपाली!
स्तूप उभा दुर तो
त्यावर संदेश कसला?
कोण मुनी गं ध्यानस्थ
तुझ्या काळजात बसला?
हळदरंगी बाभूळफुलांची
आभा का तुझ्या मनाला?
तु कधी वाहिले सुर्य
ध्यानस्थ त्या मुनीला?
वाहशिल का दुःख त्याचे?
संपवशील का वेदना
हृदयास तुझ्या बिलगेल
त्याची हृदयस्त संवेदना
एक हाकांचे आवर्त
दोहोंच्या आत उठेल
बाभळीचे बाई तुझ्या
मग पांग फिटेल.....
"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२६.३.२०२३
No comments:
Post a Comment