निनाद कोण प्रार्थनेचा
सांजेला हवेत फिरतो
भरल्या सांजसमयी
हात रिता मग उरतो
रित्या हातास माझ्या
स्पर्शन्या कोणी नसते
गर्द तमाच्या खाली
एक चांदणी हसते
ते हसणे होते गाणे
सांज हळू ढळताना
सुर्य मंद विझतो
रात तमा मिळताना
होवुन रात एकात्म
चांदण्यास सजवून नटते
मग रित्या हातास माझ्या
चांदण्याची कविता फुटते.....
"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
४.३.२०२३
No comments:
Post a Comment