गंधित होते माती

अनादी,अनंत...
आत अगदी खोल
तुला शोधत्या शब्दांना
कवितेचे मिळते मोल

हुकलेल्या सांजवेळी
मी शोधत तुझी दिशा
शब्दातुन पेरत निघतो
चांदण्याची निर्मळ आशा

चांदणे माळावर सांडे
अवकाश असा का पाही?
तुझ्या पुर्ण चंद्रासाठी
देवू कोणती ग्वाही?

हा सागर रोखुन धरला
पुनवेच्या भरतीसाठी
लाटांचे आवर्त नांदे
मिटल्या पापण्या काठी

शब्दांचा चकोर उडतो
पुनवेचा घेण्या माग
फुलझडीचा निनाद
अन् रातीस चांदण जाग

मी सारल्या सा-या दिशा
तरी दिशाहीन होणे टाळतो
तुझ्या चांदण्यासाठी
शब्दांचे वचन पाळतो

शब्द कुशीला येवून मग
कवितेस अलिंगन देती
रातराणीच्या फुलाखाली
जेंव्हा गंधित होते माती.....
(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२१ मे २०२२