एकतारी..

नयनाच्या गर्ततळाशी
प्रतिमेचा दाटे सागर
पापण्यांच्या दाराआड
आठवणींचा जागर

गर्द जाहले क्षण
स्पर्शाचा कापूर जळे
दुःख अनामिक माझे
जोजवते खोल तळे

पंचतत्वी कसला जोग?
आत्म्यावर भार पडतो
आत्म्याच्या भावकुळीचा
जिव तुझ्यावर जडतो

ठेवा अंतरीचा
झरतो आत खोल
शब्दाने माझ्या होते
तुझेपण अनमोल

येते लहर जराशी
अल्लड होउन दारी
मी आत्मधूनीची छेडता
मुक एकतारी!!

(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
५ मे २०२२