वाटते....

मंदावत्या सांजेस सखे
देवू उजेड कुठला?
आठवणींच्या पायरवाने
कवितेस टाहो फुटला

मी शोधतो शहराचा
हुरहूरता एकट आत्मा
कैफात तुझ्यातला
पुकारतो परमात्मा

हवेच्या पाउलखुणाही
शोधती धुकेरी वाटा
मुक निःश्वासाचाही
निनाद व्यापक मोठा

मी पेरतो हवेवर
आळवणीचा सुर ओला
ये तमाच्या काळजावर
चांदण्याचा उजेड घाला

चांदण्याच्या शितप्रकाशी
सारे रान पेटते
टिमटिमते चांदणे मग
ओंजळीत हसावे वाटते

॰प्रताप °°
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२२.११.२०२२