दिठीची आस

ही गर्दी आत कसली
असता ठार एकले?
शहाणे मौन माझे
त्याने आकांत झाकले

गाव शांत निजता
मी निघतो दुरदेशी
दिवे मंद आठवांचे
पेटवत दर वेशी

मलूल चांदण्याला
मग आग लागे
कुस कोण बदलते
झुळुकीच्या चाहुली मागे?

रित्या अंतःपुरात
होतो कुणाचा धावा?
माझ्या पावलामागे
तुझा पायरव यावा

मी गाठावी सम
आभासी तुझ्या मिठीची
पुरेल का आस
व्याकुळ या दिठीची?

"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१९.१.२०२३