मिलनधुके

पळसबनाचे हृदय
ठोका अनाहुत चुके
वेढत असता मजला
तुझे गुलाबी धुके

तु व्याकुळ घडीस माझ्या
दे मिलनाचा जोग
मी भोगुन शिल्लक उरतो
आठवांचा अमिट भोग

धुके बिचारे झुरते
शुभ्र रंगाकाठी
मी स्मित गुलाबी हेरतो
तुझ्या पुकार ओठी

दे गीत नयनास माझ्या
उचल जराशी पापणी
धुक्याच्या काळजावर
थोडी गुलाबी रोपनी

धुक्याला चढू दे
अस्तित्वाचा गुलाबी रंग
पाने सजवून घेतील
पाकळ्यांचे उत्सुक अंग

गंध नभी पसरू दे
धुक्यास आर्त फुटो
कोडे तुझ्या मिलनाचे
अनाहुत आपसुक सुटो

"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
५.१.२०२३