तारांगण वणवा

तुझ्या हाकांचा वणवा

आठवांचे जंगल जळते

बुडतीचा रंगीत अवकाश 

दुःख तयाला कळते

स्वर्गस्त सुर्य होई

उचलत मंद पावले 

रंग बिरंगी सांजेचे

अस्तर तमास लावले

तुळस मंजि-या वरती

सांजप्रकाश हळू सांडतो

सांजदिवा का तुझा

देव्हा-याशी भांडतो? 

चेततो नभावर चांद

चांदणे मुक शिलगते

वणव्यातली एक हाक

मग तारांगणा बिलगते

असे हाकांचे नंदादीप

अखंड त्यांची ज्योती

आठवांच्या भावकळांच्या

अनंत फुलवाती.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१६.३.२०२३

 

  

 

 

कातळातले सृजन....

या हातांना साकारु दे

बेजोड शिल्प असे

मनातल्या कातळावर

अजिंठा उतरले जसे

दगडाच्या पत्थरदिली

हसावा पद्मपाणी 

कातळाचा रंगही भासो

मोहक आरस्पानी

तुझ्या माझ्या मनात

बुध्द असा बसावा

रंग त्या लेण्याठायी

आत्म्याचा असा दिसावा

मी कोरत पहाड जावे

सापडावा मला बुध्द 

कातळाचा आत्माही व्हावा

निर्मितीने रंगीत शुध्द.....

होतील अनंत प्रवाद

लावेल कोणी अन्वयार्थ 

सृजनाच्या गर्भतळातुन

पत्थरही होतील सार्थ...

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१ ५.३.२०२३

  

अनाहूतास...

झिलमिल ढगात रिमझिम 

रात कंच ओली

न लागे मनाचा तळ

धुंडाळता तुझी खोली

थेंब थेंब झरते

हाक माझी आसमंती

तमास आकंठ देते

रात निदृष्ट शांती

मी असे अनाहूत पाऊस 

रातीस एकले पाहतो

ढग असे हे उपरे

तुझ्या शहरावर वाहतो

घे तळहातावर तु

हे अनाम आर्त पडणे

दे वाहुन या अनाहुतास

तुझे मुक्याने रडणे...

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१४.३.२०२३

 

 

व्याकुळ बहर

जिवलगा रे तुटती

झाडांचे बहर सारे !

अवनी वरती रंगीत

जणु शब्द तगमगणारे

रंगीत वाटा काढत

येशील कधी का गावा?

हर शिशिरा नंतर 

मनात वसंत धावा!

होते सारे स्तब्ध 

झाड तरीही डोले

त्यांच्या खोल मुळाशी

माझे गीत ओले....

सुर भिरभिरे वारा

अवनी गाती गाणे

आठवांचे बहर व्याकुळ 

तुटती मग धीराने...

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१३.३.२०२३

आर्त दाटल्या ओठी

आस किती जन्माची

उभी तुझ्या वेशी?

निनाद तिच्या हाकांचे

तुझ्या काळजापाशी

पान वाळले गळते

तुझ्या परसदारी

कंप त्याचा नयनी

तुझ्या घनभारी

नदीतिरावर शमते

व्याकुळ गोरजधुळ

तुझ्या अंतःकरणी माझे

गलबलते गोकुळ 

दुरदेशी असते कोणी

तुझे राहिले मागे

ध्रुवाच्या ता-यासंगे

नयन तुझे का जागे?

मावळतीच्या अंगास

छटा गुलाबी फुटते

तिळतिळ अनामिक

अंतरात काय तुटते?

मी शब्दही मागत नाही

तरी कविता पडते झोळी

हे कसले अक्षयदान तु

रेखते एकांताच्या भाळी?

मी फकिरगतीने निघतो

तुझ्या शब्दापाठी......

हाक न उमटु देता

आर्त दाटल्या ओठी...

 "やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

११.३.२०२३

 

हसते शब्दशिल्प

उणीदुणी एकांताची

मी कशास काढु?

दुःखाच्या चेहऱ्यावरचे

स्मित कशास खोडू?

दिगंत रिते असता

मी कशास भरुन येवू?

भावरित्या अवकाशाचा

मी चांदवा कशास होवू?

मी का जपावी फुले

काटे खुडत असता?

आणीक वसंत रंग 

सृष्टीवर चढत नसता

मी कशास गावी गाणी

शब्द असता बावर?

का लिहावी कविता

नसता तुझा वावर ?

.......

.........

.........

.......?

मी का करावा त्रागा

काहीच हाती नसता?

कोरावीत शब्दशिल्पे

आठवत चेहरा हसता.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

११.३.२०२३

 

अंतर

तु व्यापले असता

मी ऊरु कसा वेगळा?

हा बहर दाटला वसंत 

मुक..शांत...आगळा...

गर्द धुक्यातून दौडे

अश्व मनातला असा

उधळत अनाम ओढीचा

भरला रिता पसा

हिमशिखरांच्या वरती

वाहे ओली सारंगी धुन

प्रत्यंचावरला शर शोधतो

गर्द काळीज खुण 

पळस का पठारी

मांडतो अग्नीसडे?

कुठुन धुक्यातून कानी

मिलनाचे चौघडे?

दिशा अनावर होती

साचते कसले मन्वंतर?

दौड आजन्म चाले

लांघण्या दूरचे अंतर.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

९.३.२०२३

चांद उमाळा

किती युगाच्या नोॅदी

किती युगाच्या व्यथा?

सांजफुलीचा चांद

रेखे हळवी प्रेमकथा

कधी अनावर वसंत 

शिशिर कधी तो बुजरा

कितीदा मिटल्या डोळयातल्या

तो सोसतो व्याकुळ नजरा

अनंत घायाळ हृदयाचे 

तो अबोल मुके मन्वंतर 

कलेकलेने तो लांघतो

युगायुगाचे अंतर...

तो देश तुझा दूरवरचा

मुक्याने पाहुन घेतो

सागर ओल्या हाकातुन

स्वतःला वाहुन घेतो

तो मुकी लाट बनुनी

काठावरती फुटतो

तो काळीजवेळी हळव्या

अंतरात तिळतिळ तुटतो  

चांद मुक्याने गातो

ओठांचे गाणे भिजले

कोणजाणो कधीपासून

गीत तयाचे थिजले..?

एकेका आलापाची

तो पुनव आभाळा देतो

त्याच्या आर्त पुनवेचा

मनी उमाळा होतो....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

८.३.२०२३

  

 

वाटावरती झरते

रंग कोणता असा

आत्मा त्यात रंगतो?

निरभ्र अवकाश हा

अलगद का दुभंगतो?

शामरंग का राधा

की राधारंगी शाम?

तसेच काही हृदयी

उधळत ये अनाम 

पळस अग्नीफुलांचा

वसंत देतो शिलगुन 

तुझ्या गावदिशेचा 

मी वारा घेतो बिलगुन 

मावळतीस लगडते 

हुरहुरीची रंगीत हाक

एकट संध्यासमयाला

का येते तुझी झाक?

शहर तुझेही उत्सुक

रंगाची उधळण करते

तरंग गाणे रंगीत

तुझ्या वाटावरती झरते.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

७.३.२०२३

  

 

चांदण्याची कविता

निनाद कोण प्रार्थनेचा

सांजेला हवेत फिरतो

भरल्या सांजसमयी

हात रिता मग उरतो

रित्या हातास माझ्या

स्पर्शन्या कोणी नसते

गर्द तमाच्या खाली 

एक चांदणी हसते

ते हसणे होते गाणे

सांज हळू ढळताना

सुर्य मंद विझतो

रात तमा मिळताना

होवुन रात एकात्म 

चांदण्यास सजवून नटते

मग रित्या हातास माझ्या

चांदण्याची कविता फुटते.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

४.३.२०२३

  

 

अभिलाषा....

तुझ्या अनाम शब्दास
मी तोलनारी भाव रेषा
मुक्या तुझ्या हृदयातली
मी अव्यक्त अभिलाषा.....


"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
३.३.२०२३

जोगी....

दाटता वसंत हृदयी

होउ कसे मी रिते?

ठेव ऊशास माझ्या

तु भारली स्वप्नगीते

निज अशी का थिजे

भरल्या अंधार राती

तुझ्या दिव्यास व्याकुळ 

माझ्यातल्या फुलवाती

सांडु किती कवडसे?

ज्योत काहुरी थरथरे

दुर तमात विरघळती  

उदास एकाकी घरे

या वाटा जरी निघाल्या

पावलांवर करत सक्ती

मी दूरच्या दिपमाळेतुन

मांडतो गाभारी भक्ती

ये तु ही कधी भेटण्या

जसा विठु चंद्रभागी आला

आणीक भक्तांसाठी राणा

स्वतः जोगी झाला..... 

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

२.३.२०२३

 

हाकांचे वारे....

माझ्या शब्दतळाची किरणे

कवितेचा हो चांदवा

नक्षत्र माझ्या भावनेचे

सखीच्या हनुवटी गोंदवा

कोण एकले पाखरु

भिरभिर पेरत उडते

तुझ्या वनाच्या फांदीखाली

हाक कुणाची रडते?

वसंत आहे उभा हाकेवर

तुजविन येईल सुना

चैत्र पालवी रेखत येईल 

तुझ्या आभासी खुणा

बहराची हिरवी खुण

तरीही गडद तुझे हे गोंदण

माझे सारे बहर तुला मी

देत असता आंदण.....

शब्दातला वसंत माझा

शोधतो तुझी फांदी

कोकीळ चोची धाडली

मी मनसुब्याची माझ्या नांदी

झाड तुझे तु सावर

धार बहर सारे

बिलगण्या तुला निघालेत

माझ्या हाकांचे वारे.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१.३.२०२३

 

 

 

चौघडे....

बहु जाहले,खाक झाले

तुम्हासम नसे न कोणी

झुकल्या माना उन्नत होती

गाथा ही अभिमानी...

सिंह गरजता,रयत निर्भय 

सह्याद्रीस मानाचे धडे

स्पंदने माझ्या हृदयातली

होती सनई चौघडे...  

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१९.२.२०२३

उसंत

एकेक पान  हा वृक्ष
शिशीरास त्यागतो आहे
की नवबहर धारण्या
आशिष मागतो आहे?

मी ही अनावर वेळी
कुठली प्रार्थना गाऊ?
की चैत्र तुझा धारण्या
हुरहुरता शिशिर होऊ?

दे ना रंगीत काही!
वाटावा सारा वसंत
तगमगीच्या कातर वेळी
मिळो!हृदयास या उसंत...

"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१५.२.२०२३
PC #चांदणे

निज वाहिली.....

भिरभिरते आहे हवेवर
स्वप्न बावरे एकले
अभ्राखाली त्याच्या
त्याने चांदणे व्यापले

कोण दिशेला वाहे
ही हवा बावरी मंद
का मोहरुन येतो नभी
पर्णगळीचा गंध

ओंजळीत कसे झेलू
स्वप्नांचे काहूर बिज
का हवेत विरुन जाते
पापण्याआडची निज

आतल्या निर्झराची
अखंड वाहे धारा
किती जतावा प्रवाह
मनात हिंदोळणारा
देवळाच्या शिखरावरती
खुण कोणती राहिली
तुझ्या दिशेच्या स्वप्नास
माझी निज मी वाहिली.....

"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१५.२.२०२३

पक्षिमाळ...

दिशात साचून येता
रंग गुलाबी ओला
भाव तुझा अबोली
गझलेचा मतला झाला

शब्द असे दवांचे
पात्यावर बिलगुन बसले
गीत मला मिलनाचे
सिगल चोची दिसले

एकांत सागर तिरी
कोण देतसे हाक
एकट संध्या चेतवे
सूर्याची बुडती झाक

हाक तुझी का ओली
येते माझ्या दारी
ही कसली सुन्न घटिका
आकांत निनादणारी?

रंग गुलाबी सागरी
एकात्म तुजसवे झाला
हाकांचा सिगल थवा 
दिगंती मौन निघाला

थव्यांच्या छायेखाली
गाव माझे कंपते
पक्षिमाळ का कधी
अशी सहज संपते?


"やraτa प"
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१४.२.२०२३

पाउल वेडेपिसे.....

रानफुलांचे ऋतु सांडले

विस्तीर्ण माळरानी

हृदयास तयांच्या फुटते

गंधबासरी वाणी

तुडवत कोण येते

मिरवत नाजुक मिरास

तरीही माळ रचतो रंगीत 

पायतळी आरास

बोलते ना काही उणे

दुःख हसरे लेउन

हृदय माझे भरुन ये

स्मित फुलांचे पाहून 

मी वेचतो तयांच्या हाका

आणिक ते उसासे

का होते व्याकुळ थबकते

पाउल वेडेपिसे?

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१३.२.२०२३

 

 

 

झुरण्या....

निरव यामिनी वेळ 

एकट उभी चांदणी

आठवांच्या चंद्रघडी

रित्या हाकांची बांधणी

रात तगमगे शांत

निजकुशीत सारे

आभाळ तोलून धरते

कंप पावते तारे

एक तारा लख्ख

उभा असा का राहे?

वाट जणु सजनाची

तन्मयतेने पाहे!

शुक्र उगवे अनाहूत

चांदणी व्यथा हरण्या

मी प्रकाश त्या दोहोंचा

कुशीस धरतो झुरण्या... 

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

११.२.२०२३

 

मोरणी....

सजनकांती वेळी

असता सारे बंद

अंतरात माझ्या का

तु दाटावे बेबंद?

अव्यक्त गीते अगणित 

माझे विरुन जाती

मुसाफिराची कवने हळवी

मुक झरुन जाती

दिशेस अज्ञाताच्या तो

उभारे तमाची लेणी

फुटते अव्यक्ताला मग

आदिम व्याकुळ वाणी

कंप त्या हाकांचे 

शब्दात हो पेरणी

पडल्या मोरपीसाला

बिलगे का मोरणी?

वाहती मंद हवा

होई का जडभारी?

अद्वैताचे आलाप का

आळवते एकतारी....? 

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

१०.२.२०२३

 

लोकगाणी....

चंद्र उगवला सजने 

कशास पेटवी दिवा?

फांदी तुझी पुकारे

सांजओढी शब्दथवा

कशास ओंजळ धरते?

प्रकाश पांगु दे जरा

नदी तुझी मागते

माझा शब्द झरा

वाहत निघती शब्द 

पदर तुझा की आडवा

कवितेस रे माझ्या!

तिची उराभेट घडवा 

थबकतील माझे शब्द 

होउन अनवाणी

सजनओठी बिलगुन

ते होतील लोकगाणी  

गाईल मुसाफिर कोणी

हळवे माझे गाणे

तुझ्या अंगणी शब्दथवा

टिपताना मुक दाणे......

  

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

९.२.२०२३

 

अत्तर बुधले

बुधले अत्तराचे ,हवेत कशास मजला 

गंध तुझा कस्तुरी,अंतरात असताना

सजदे इश्वराचे, नकोत मला ते काही

बंद पापण्याआड, तु लख्ख दिसताना

मी हात कशास उंचावू,मागण्या काही

सारे हव्यास माझे,तुच तु असताना

पाहु कशास शामल,आभाळ तमाचे

ओंजळीत माझ्या,तुझे चांदणे हसताना

दडशील किती, स्वतःआड उगाच तु

ठाव तुझ्या मनाचा,लागलेला असताना...

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

८.२.२०२३

प्रलय....

होते का कातर कातर

सय तुझी दाटता?

मी शब्द कवेला घेतो

एकांत भय वाटता

झळ उन्हाची विझता

कविता माझी पेटते

भूमीत निजल्या सितेस

हाक जणु की फुटते

होते थेंब थेंब झरण्या

कवितेची पापण्या दाटी

वृत्ताचे हळवे रंग

सजती मग ललाटी

मी यमक शोधत नाही

न की शोधतो लय

शब्दात समेटत असतो

मी तुझे प्रलय.....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

६.२.२०२३

 

  

 

भेटत नाही

हाक जरी आभासी

आत होई प्रस्तरभंग

शब्दातला भाव माझा

बनतो मग अभंग

काजव्याच्या पंखाखाली

मी शोधे उजेड वाटा

विव्हल फुल माझे

अलिंगते तिक्ष्ण काटा

कसले मंतर पेरत

ही हवा मंद वाहते?

साजनकुशी रिकामी

शामल संध्या पाहते

या याद उमाळया वेळी

तुझी आठवण दाटते

आकाश माझे व्याकुळ 

तारा होऊन तुटते

तुटत्या ता-याखाली 

माझी आस तुटत नाही

कोण अजाण हे अज्ञात

कळवळून भेटत नाही....

"やraτa प"

"रचनापर्व"

www.prataprachana.blogspot.com

५.२.२०२३

 

 

 

 

 

चंद्र पाहिला झुरताना....

चांदणरंगी सायंकाळी

मिलनघडीच्या कातरवेळी-2
वेळ अशी ही सरताना
चंद्र पाहिला झुरताना
मी..
चंद्र पाहिला झुरताना

          शब्द मुक्याने बोलत होते
          बंध मनाचे खुलत होते_2
          खुलणारे मन थांबले
          संध्याकाल हा सरताना
चंद्र पाहिला झुरताना
मी..
चंद्र पाहिला झुरताना

             हा मंद मंद चांदवा
             खुल्या आकाशी जळताना
             झाले नकळत सारे सारे
             सारे मनास कळताना _2
             भाव अनावर ओथंबलेले
             डोळे हे भरताना
चंद्र पाहिला झुरताना
मी..
चंद्र पाहिला झुरताना
     
                मुक्यामुक्याने झाले बोलून
                बंद नयनी सारे झेलून _2
                दाटून येते बावर संध्या
                तुझी आठवण करताना
चंद्र पाहिला झुरताना
मी..
चंद्र पाहिला झुरताना

                  रात पावले अलगद अलगद
                  सांज निळी ही मरुन जाते_2
                  क्षणभर मिळते उब तुझी
                  विलग तुलाही करुन जाते
                  मला पाहते तुझी नजर
                  तुझ्यामुळेच मरताना
चंद्र पाहिला झुरताना
मी..
चंद्र पाहिला झुरताना
 
                   निघून गेलीस रोज सारखे
                   शिल्लक माझे प्रेम राहिले_2
                   सोडलेस या वळणावर तु
                   जसे राऊळी फुल वाहिले
                   ओघळणारा थेंब हातावर
                   निसटून जातो धरताना
चंद्र पाहिला झुरताना
मी..
चंद्र पाहिला झुरताना

                   चांदणरंगी सायंकाळी
                   मिलनघडीच्या कातरवेळी-2
                   वेळ अशी ही सरताना
                   चंद्र पाहिला झुरताना
                   मी..
                   चंद्र पाहिला झुरताना
              °°°°प्रताप•••••

९६ वे अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलन वर्धा -2023 येथे दिनांक ४/२/२०२३ रोजी निमंत्रित कविता.