अस्पर्शी गोंदणे

विदग्ध दुःखात कलते
अंधाराचे उजळ सुनेपण
आभाळाच्या व्याकुळ हृदयी
चांदण्याचे होता रोपण

फुलविहीन बहर बकूळ
सजवी निकटवर्ती दुरावा
डोंगरतळी निजल्या पाण्याचा
भोग ओला सरावा

माझे शब्द विस्तारी मौन
या सुकुमार दुराव्या काठी
बाभूळगीताच्या फुलांच्या
सोडवत अनावर गाठी

चाहूलपण तुझे रिकामे
चाचपडती दिशांचे कोने
बाभळीच्या झाडाखाली
काट्यात निजते सोने

तुझा हात घेवून यावा
कवितेच्या व्याकुळ गावी
तुझ्यातल्या तुझेपणास
मग काळीज कविता द्यावी

या अंधार तुकड्यांना मी
देऊ कुठले रंग?
किती वाहू तुझ्या ओटी
व्याकुळ भाव अभंग?

या संव्याकूळ नभावर
आता उधळावे तु चांदणे
तुझ्या तनूलिपीचे
अस्पर्शी..निर्मळ गोंदणे....

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२ .८. २०२२