हुरहुरते मन्वंतर...

तुझ्या आभासाला सांग
उगाच तो दाटतो
जिव पारंबीचा पार होऊन
साध्या झुळुकीनेही तुटतो

जगरहाटीच्या आडोशाला
गुपिताचे सोसू किती घाव?
स्वप्नाळल्या तमातुन तु
उजळशील का आर्त धाव?

लगबगीच्या गलबल्याचा
मी अनुभवतो दाटवा
भेटलूब्ध जुईचा
शाकारताना ताटवा

हवेस घातला बंध
तरी गंध कसा रोखावा?
चांद तुझ्या नजरेचा
मी तमात या जोखावा

सोडवू किती कोडी
तु घातल्या मनाचे?
लावून अर्थ एकले
तुझ्या बिलोरी खुणांचे

भेटून जातो दोघेही
राखून असता अंतर
मिठीत राहून जाते
हुरहुरते मन्वंतर....

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१६ .८. २०२२