चांदण अनूभूतीची मुभा

आठवण येते झड बनून
या सर्द पाउस घडी
मन वैराणाचे धन
रात लागे देशोधडी

घन तिमीर रेंगाळता
चांदण उणीव साचे
गर्द रिक्तपण दुखरे
चांदण्याचे भास वाचे

दे ! चांदणं भाषा
मुक्या हाकेस माझ्या
गलबल्यात उगवेल कविता
न करता गाजावाजा

घे! दुःख मनाचे माझ्या
कवेस तु मेघवेळी
कवितेस लागो माझ्या
ब्रह्मानंदी व्याकुळ टाळी

जरी रावा घुमतो नभी
तमात लपते दिशा
चांदण्या रे उगवून
उजळ व्याकुळ निशा

कधी उतर या नभावर
दे पसरून तुझी आभा
आभाळासही हवी ना?
चांदण अनुभुतीची मुभा..

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१४ .८. २०२२