पारिजातकी...

शकुनसांधी नजर
पहाटेस उजळुन आली
चांदणी हळुवार उगवे
मिटल्या पापणी खाली

गहिवर मोडून सारे
जावे विराण गावा
तरी मनाचा होई
तुझ्या दिशेस धावा

काव्याभास तुझा भोवती
शब्दांचे फुल सांडले
पारिजातका खाली तु
भाव तुझे जणू मांडले

मी एक फुलातुन कविता
टिपून पहाटे घेतो
शब्दांना गंध तुझा बिलगून
शब्द भुपाळी होतो

जात्यावरच्या ओवीतही
तुझ्या सुराचा भास
ओसरीत दरवळतो
तुझ्या गीताचा सुवास

राहुटीवरचे आकाश
त्यास गुलाल लागतो
मी असा नित्य
तुझ्या स्मरणे जागतो

मी बोलत नाही सारे
चांदण्याला सारे कळते
तुझ्या पारिजातकी भासात
ते नित्य दरवळते....

(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
११ जून २०२२