कळवावे..

अनादी काळापासून
माझे शब्द वाहतायत
तुझ्या आठवणींचे क्रुस..
कवितेच्या खांद्यावर

मी माझे भाव घेवून
निघालो आहे त्या
खुल्या जागेकडे ...जेथे....
अश्रू भिजवतात माती

मीही तुझ्या खिळ्यांना
भेटतो नित्य कडाडून
कारण माझ्या कवितेला
करायचंय 'पुनरुत्थान'...

घाव तसे भरतात
कधी भरत नाहीत
पण क्रुस तपासतो नित्य
शब्दांचे काळीज सखोल

मी मुक्त होत नाही
शब्दात भाव फसतो
आणी काळजातला क्रूस
कवितेतुन मंद हसतो....

का वाटते तुला?
असे क्रुसी खिळवावे.
किती होतात वेदना
कधी तुलाही... कळवावे...
(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२० जून २०२२