मुभा

तु नाहीस म्हणून आज
चंद्रही लयाला गेला
अवकाशी ढग फिरतो
मुक...एक..भावओला

ओंजळभर पाऊस
दे अर्पूण या नभी
विज या काळजातली
नजरेत तुझ्या बघ उभी

ती कोसळते लख्ख
सारे उजळुन जाई
ओथंब पावसाला मग
अनावर कोसळ घाई

तळवा तुझा स्पर्शावा
थेंब मनात झुरती
ओघळून तुझ्या मनावर
ते अजून व्याकुळ उरती

पाऊस दाटून असा
तुझ्या आभाळी उभा
ये दारात अनवाणी
दे कोसळण्याची मुभा...

(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२ जून २०२२