झरा...

रंगभिजल्या सांजेत सुर्य
अलवार संधेत मिसळे
दुर डोंगरडोही झरा
मातीत धुंद कोसळे

हे झ-यास कुठले भाव
घेवून इथवर आले?
कशाच्या ओढीने तो
डोंगरद-यातुन चाले?

मातीचा का पुकार
हृदयी त्याच्या भिजतो?
म्हणून बावरा तो
मातीच्या कुशीत निजतो

माझ्या अंतरीचा झरा
त्यालाही हाक ओली
तुझ्या मृदगंधी शब्दांची
कवितेस बिलगे बोली

मलाही होते बावर
ढगही दाटून येते
थंड तुझ्या झुळुकीने
मग थेंबाची कविता होते

तु घे थेंब ओंजळी!
अर्ध्य जणू हे माझे
नयनाच्या गर्द वनात
पाऊस रिमझिम वाजे...

तो पडता पाऊस पुन्हा !
होतो कोसळणारा झरा
तु शाम सावळा होते
कविता माझी मीरा....
(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
९ जून २०२२