वैराण रातीत...

स्मरणे तुझे आभासी
त्यांची जटिल नक्षी
तारकांचे पुंज कितीदा
ठेवू त्यांना साक्षी

मी मार्ग चांदण्याचे
शोधतो निर्जन एकला
एकटे पाहून मजला
बघ चांदही थकला

चांदणे कसे पेटते?
नयनास तुझ्या पुसावे
द्यावे कसे प्रतिक्षेसही
काही वेळ विसावे?

ढगास असे का बावर
चंद्रास पाहून होते?
दुर वाहती नदी
नयनी का धावून येते?

वैरिणीच्या वेषामधली
तुझी उदासी दाटे
निरंजनाच्या वातीतुन
उजळावे मजला वाटे

तु नसता चांद नसतो
रक्तात अंधार भिनतो
जिव कावरा हळवा
माळावरती शिणतो

जळबिंब चांदण्याचे
ओंजळी माझ्या गोठते
निर्वातातही ध्वनी घुमतो
मनास असे वाटते

हृदयास किनारा नसतो
ते वाहत तुजकडे निघते
तुझ्या मिलन आशेने
ते वैराण रातीतही तगते.....
(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
६ जून २०२२