Wednesday, June 1, 2022

स्फटिकांचे गोंदणे

सुटता सुटत नाही
कोडे अंतरी पडलेले
कल्लोळून मनाचे पक्षी
तुझ्या दिगंती उडलेले

सवाल कसले फुलले
या रातीच्या एकट फांदी
पाखरांच्या पंखावरती माझ्या
हृदयाच्या रंगीत नोंदी

गझलेस रंग बिलगती
त्या पंखाची घेवून झेप
नित्य तुझ्या दिगंती
गझलेची माझ्या खेप

मी उधळल्या शब्दांचे
होते बिलोरी चांदणे
तु नक्षून मनावर घेतलेले
हे स्फटिकांचे गोंदणे....
(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
३१ मे २०२२



No comments:

Post a Comment

अत्त दिप भव!

शाक्यमूनी तथागता! वैशाख पोर्णिमेस तू पद्मफूलावर पाय देत अवतरलास ! मात्र ! बूध्दत्व साधण्यासाठी तू धुंडाळलेस कितीतरी काटेरी मार्ग! निकराने नि...