गर्त

असं अव्यक्त होऊन
मी नित्य वाहतो
रात्रीच्या अंधाराखाली
एक भुगर्भस्त...आणी
मुक झरा बनून...!

शब्दांचे माग काढून
तु अनंत ओलांडत
शब्दांच्या तळामुळातला
हा झरा घेतलास
अलगद ओंजळीत..
आणी दिलंस त्यास
अनंतावर पेरून...

तुला नसेल ज्ञात
माझ्या शब्द खळाळाचे
तसंही कोणाशी सहज
सख्य नाही होत...!
त्यासाठी हे गर्त
पाताळ ओलांडत
यावं लागतं
माझ्या प्रवाहाजवळ....

सांग!
हा आर्त टिपण्यासाठी
तु एवढं गर्त
का उतरावंस....?

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२०.७. २०२२