सृजनमोल

असे बरसते काही
त्वचेस पांघरणारे
हे थेंब शहारे बनती
मनात झांजरणारे

कोसळ चालला दुर
सागरा अलिंगन देण्या
मी ही कोसळुन घेतो
विशाल सागर होण्या

ही झड कसली चाले
ओल्या आभाळाखाली
थेंब शोधतो व्याकुळ
मातीची सृजनखोली

ढगाच्या गवाक्षातुन
मी ओळख माझी सांडतो
भाव मनाचे माझ्या
तुझ्या अंगणी मांडतो

हात घेवून खिडकीबाहेर
थेंबाशी क्षणभर बोल
तुझ्या स्पर्शाने पावसाला
येईल सृजन मोल.....


(प्रताप ☂)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
१०.७. २०२२