आर्त उभी

उतरावेत तुझे नभ
कधीतरी माझ्याही गावी
की तुझ्या ढगांची माझ्या
मातीशी भेट व्हावी

व्हावे सृजन ऐसे
शिवार व्हावे हिरवे
बहर तुझे साजिरे
मी मनात माझ्या गिरवे

पाऊस तुझे अनवाणी
निघती अनवट वाटे
खुण त्याच्या पावलाची
मनात माझ्या दाटे

मन व्याकुळ होते तैसे
भरून ये तु नभी
ही वाट पावसासाठी
कधिची आर्त उभी.....

(प्रताप ☂)
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
०६ जूलै २०२२