शब्दफुलांचा माग....

फुलाच्या ओटीत

गंधाचा अत्तरथेंब साचे

आभाळ दाटते इकडे

तिकडे मोर मनात नाचे

मी वेचत जातो हलकेच

ओठावर थबकते गाणे

तळव्यावर उमटती जर्द

मेहंदीची हिरवी पाने

देवकुळी चांदण्याला

आभास होतो प्रकाशी

तुझ्या रूपाचे चांदणे

ये बहरून अवकाशी 

शब्दखुडीची वेळ 

फुलांचा करते धावा

राधेच्या अंतरआत्म्याला

भारून देतो पावा

कंदिलाच्या काचकाळजावर

हे कुणाचे काळे डाग?

वातीने का धरावा

जळत्या समईचा राग?

खडकाच्या पाझराला

फुटते मुक ओल

रातीस कळते राती

तुझ्या काजळाचे मोल

तुझ्या सावलीच्या हातावर

ही कसली गोंदणनक्षी?

डोळ्यात तुझ्या उतरती

सांजदाटले पक्षी

बोटांच्या पेरांना तुझ्या

स्पर्शाची भाषा फुटते

बहरती रातराणी

दचकून राती उठते

पावलांना अलगद उचल

कवितेला येईल जाग

तु काढत येशील अलवार मग

माझ्या शब्दफुलांचा माग

भारून जाईल तुझ्या

समग्र अस्तित्वाची रेषा

उमटेल तुझ्या ओठी मग

माझ्या कवितेची खोलभाषा.....

(प्रताप)

"रचनापर्व"

29/11/2020

prataprachana.blogspot.com

राधेचा आर्जवी प्रहर.....

मनास हितगुज करती

तुझ्या आठवांचे भावभोळे

वाहत्या नदी काठावर

मी सोडून आलो डोळे 

चिंब वाटेने वाहे नदी

डोळ्यात किनारा दाटे

अर्पण केल्या फुलांचे

मी चुंबून घेतो काटे

प्रार्थनेतील आळवणी

का नभी निनादत फिरते?

रात दाटल्या कोनाड्यात

समई उगाच झुरते

अपु-या पुनवेचा चांद

नभात खुलून हसतो

चांदण्याच्या झुडुपात

पदर कुणाचा फसतो

चंद्र कशाला झाकु?

तळव्यात त्याची कांती

क्रमाने जळती दिप

वातीस बिलगते शांती

रात दाटून येता पेटती 

'शकुनफुलांचे दिवे'

तुझ्या कुशीत उधळती

सोनकांती चांदणथवे

पदराला येवो तुझ्या

माझ्या आठवणीचा गंध

पेटून याव्यात दिशा

वात होता अलगद मंद

तुझ्या घराच्या खिडकीला

फुटावे आठवणीचे गाणे

वा-याच्या आभासात मोहरावी

रातराणीची पाने

मोहरल्या रातराणीला 

गंधाची पडावी भुल

तुझ्या मनाच्या कळीचे

मी राखे ओंजळीत फुल...

तुझ्या बहराला लगडावेत

माझ्या मोसमांचे बहर

मी उचलून घ्यावा कुशीला

तुझ्या राधेचा आर्जवी प्रहर.....

(प्रताप)

"रचनापर्व"

28/11/2020

prataprachana.blogspot.com 

(शकुनफुलांचे दिवे- आदरणीय ग्रेस सरांची अमिट कल्पना...साभार# संदर्भ #सांध्यपर्वातील वैष्णवी)

आठवणीचे तळे..

समर्पणाची दृष्टांतकथा

आदिम पिढ्यातुन वाहे

मृगजळाच्या छायेतुन

नजर कुणाची पाहे?

सांजधुलीची वलये

किरणाची लगबग वाढे

सांजेला दे संधिप्रकाश

दिर्घ आलिंगन गाढे

पानांना गहिवर दाटे

फुल सजून जाते

यशोधरेची छाया अनवाणी 

अंगणी रूजून जाते

बेटांना सागराने

अपार वेढून घ्यावे

लाटांचे सांडबहर शुभ्र

ओंजळीत झाडून घ्यावे

औदुंबर उन्हात निजतो

बिजास हृदय फुटते

पाखरांच्या पंखाची

आस झेपावी फिटते

हंस लाघवी फिरतो

शोधीत मोती चारा

तथागताच्या मुद्रेचा

मंद वाहतो वारा

मी बकुळफुलांची समई

स्पर्शाने पेटवून देतो

विरहाच्या अंधाराचे

पंख मिटवून घेतो

तृष्णचातक उभा

उधाणल्या सागरा काठी

अस्पर्शी लाटांचे शुष्क

तुषार बिलगती ओठी

ही तुष्णा की तृप्ती?

सांजेस ना कळे

भरून वाहे रानी

आठवणीचे तळे...

(प्रताप)

"रचनापर्व"

23/11/2020

prataprachana.blogspot.com

दिवोत्सवास ग्वाही.......

पुर्वसंचिताचे हाकारे
नभाचे संध्यादान
सुर्यास ये अलवार
दाटत्या रातीचे भान

सांज मागे संधिप्रकाशास
प्रकाशाचा जोगवा
पेटत्या पणतीआड दडे
अंधार बुजरा नागवा

ही कसली हैराणी
कशाला अलिंगन आंधळे?
श्वासांच्या बावर स्पर्शी
दुःख हो अनामिक पांगळे

झेलून घेत्या हाकेला
पाखरपंखी ओझे
मनात कसली लगबग
धुन कसली वाजे?

मौनातुन अंधार झरतो
शब्दाला पाझर फुटतो
कवितेचा काफिला नित्य
भरल्या सांजेस निघण्या उठतो

शब्दांची झडती घेत
मन भिरभिर चाले रानी
मातीत उगवून हिरवी
येतात टप्पोर गाणी

धुक्याला उमजते
थंडीची चाहुल ओवी
मनाचा कळस
पायरीकडे धावी

सांज वाहून जाताना
प्रकाश सांडून जाते
पेटल्या दिव्याच्या उजेडी
रातीस भांडून जाते

सावलीच्या आडून
तु अंधार का लपवला?
उतर तो चांदणखडा
ज्याने काळीज परिघ दिपवला

दिव्याचा सोस
तसा खास मला नाही
तुझ्या दिवोत्सवास दिलीय
माझ्या वातीची ग्वाही...
(प्रताप)
"रचनापर्व"
22/11/2020
prataprachana.blogspot.com

गोंदणाचे ठसे...

ही चांदणगंधी सांज
वारा काहूरी वाहे
वेलीच्या पानाआडून
चंद्र कुणाला पाहे?

वाळुच्या मनावर
ही कसली उमटे नक्षी?
कुठे नित्य जाती
हे ओढ दाटले पक्षी

थिरकत्या हवेला
ही कसली येते धुंद
चांद उगवत्यावेळी
दिवे शिलगती मंद

सांजेच्या अंतःकरणी
चांदण्याची सावली पडे
रातीच्या तळ्यावर
रिते आठवणींचे घडे

दिव्याला हवेची
कसली मिळते हुल
धुक्यास पडून जाते
चांदणरंगी भुल

चांद झिरपता होतो
प्रकाश मंद चकाकी
नितळ तमाच्या आडही
का नयनास ये लकाकी?

दुरदेशी हाकेला
हंबरडा फुटून येतो
खिडकीचा कापरा कोना
उगाच दाटून येतो

तगमगीच्या घटीका
चंद्र मुका होतो
भिजल्या बावर मनाचा
उंच झोका होतो

तळव्यात विसावला चंद्र
डोळ्यात आभाळ भासे
चांदण्याच्या तनावर
गोंदणाचे ठसे.....
○‍‍pr@t@p○
"रचनापर्व"
☆prataprachana.blogspot.com☆
《30 ऑक्टो 2020》

हुरहुरीचा गंध.....

ढगांच्या किनारी

                                   नक्षत्रांची दाटी

                                   धुके साचते अनवट
                                   थिजल्या नदी काठी

                                   रेतीत उमटती पाऊले
                                   चकाकती शिंपले
                                   गोंदणाच्या काळजावर
                                   गीत कुणाचे लिंपले?

                                    झाडाच्या सावलीला
                                    रातीची पडते भुल
                                    ओंजळ भरून वाहे
                                     गंध दाटले फुल

                                    दारातील तुळशीला
                                    मुरलीची होई बाधा
                                    सुर वाहती झुळुक
                                    बावर होई राधा

                                   थंडी पसरते रानी
                                   धुनी कसली आत पेटते?
                                   बहराच्या नक्षीने
                                   बकुळाची फांदी नटते

                                   डोळ्यांच्या आसाला
                                   हा चंद्र कशाला लगडे?
                                   मी झाकुन घेतो हृदय
                                   दुःख पडते उघडे

                                   चांदण्याच्या प्रकाशात
                                   राजहंस सिध्दार्थ शोधी
                                   विसरण्या देवदत्ती बाणाची
                                   दुखरी एक व्याधी

                                   रानफुलाचे मस्तक
                                   धरतीला अलगद मिळते
                                   रूदन तयाचे मुके
                                   अवनीच्या हृदया कळते

                                   धुक्याच्या आडून
                                   ही चाहूल कसली लागे?
                                   गाव झोपल्या प्रहरी
                                   ते कुठले दिप जागे?

                                   इकडे अंधार पेटता होई
                                   तिकडे प्रकाश असे मंद
                                   चांदण्याला येतो मग 

                                   अनामिक हुरहुरीचा गंध...

‍‌                                                                                                                           pr@t@p
                                 "रचनापर्व"

                   ☆prataprachana.blogspot.com☆

                              《26 ऑक्टो 2020》

                                                                                

चंद्राचेही भान.......

तरारल्या गवताची हवा
हिरवे शेत उफाणलेले
तरल सांजेच्या चाहुलीने
निरंजन तुफानलेले

बहराचा अंधूक प्रकाश
खिडकीत झिरपते ढग
हुरहुरीच्या काहूर लहरी
वातीस हो तगमग

उगवत्या चांदण्याचा
जिव होतो गोळा
कवडशाच्या इशा-याला
चंद्र रमतो भावभोळा

आठवते का वाट?
घाटातुन जाती खोल
अंधाराला कसले
सांजेचे आले मोल

थरथरणा-या वातीवर
झुळुकीचे असता पहारे
अंधाराच्या रोमावर
उमटती चांदणशैली शहारे

चंद्राशी कसला तंटा
चांदण्याचा कसला दावा
फुलण्याचा गर्भसोस
कळ्यांनाच असतो ठावा

हे आभाळ, हे चांदणे
हा चांदणरंगी पसारा
रात पसरते रानावर
आठवणीचा पिसारा

मोर नाचतो रानी
चांदण्याच्या प्रकाशसरी
दिवा टाकतो नि:श्वास
अंधारसाचल्या घरी

दिव्यासाठी वातीचे तु
सौदे रोज केले
मी अंधाराच्या आभाळाला
दान चांदणी दिले

असुदे! ठेव ! चांदण्याचे
हे आसमानी दान
खिडकीबाहेर चकाकणा-या
चंद्राचेही भान!
 Pr@t@p
" रचनापर्व "
27/09/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

सांजफुल.....

शिगाभर चांदणे
चंद्रउगवता वारा
झाड दडवे फांदीत
फुलांचा कोंडमारा

चांदण्याचे कळप
चंद्राची दिशाभुल
झाकुन घे सये!
पदरातील सांजफुल

लेण्यांच्या काळजाचाही
टाकावर जिव जडतो
पहाडाच्या अंतःकरणी मग
घावाचा पाऊस पडतो

स्वप्नांच्या अगम्यतेचे
दगडावर बसती घाव
पहाड तोलून धरतो
लेण्यांचे आर्त भाव

फुलपसा-याचे गुपित
चांदण्यास गोकुळधुंद
कृष्णाच्या बासरकथेत
राधेचे डोळे बंद

मी झाड एकले पाही
फुलांची ओघळ धारा
या निर्गंध सायंकाळी
का उगा बावरे वारा?

मी दिव्याचे उगवणे
खिडकीत तुझ्या पाहतो
उधाण वाराही उगाच
त्या दिशेस का वाहतो?

ओंजळ कर! दिवा जप!
वातीला होईल बाधा
मथुरेस निघत्या पावलावर
मुर्छित होईल राधा

बहर साठवून ठेव
हंगामही झालेत फितुर
कातर झाल्या सायंकाळी
जिव कशास आतुर?

जपून ठेव पेरण्या
हे आठवणींचे मोती
येता हंगामात बहर
जागवेल मग माती
Pr@t@p
" रचनापर्व "
24/09/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

रूतून बसती तारे.......

शिलाखंडास रिझवती
मुर्त्यांचे शृंगार दगडी
शिशिराच्या चाहुलीत
हा बहर कसला बेगडी?

सांजेचे साऊल महल
हा ढगांचा पसारा
फुलातुन शिल्लक पडतो
सुगंधाचा घसारा

डोळ्यासमोर नटते
तमाची चंदेरी जाळी
परतती पाखरे देती
आर्जवी पंखाची टाळी

कसे करावे काहूर
झरल्या शब्दात बध्द?
रूजवून घ्यावा मनात
आम्रपाली नाकारता बुध्द

शिंपत्या श्वासाची
ही लगबग कसली चाले?
काढून घ्यावेत अलगद
हृदयात घुसले भाले

चकाकत्या विजेचे तंतू
पावसाच्या थेंबावर रेघा
पडता पाऊस बुजवी
माळास पडल्या भेगा

फुलांची शिळ ओली
ढगाला ये सुवास
एकट संध्या समयी चाले
ओल्या आठवणींचा प्रवास

माळरानाच्या काळजावर
काढावा कालवा खोल
गवताला जाणवू द्यावे
ओल्या थेंबाचे मोल

सारे हिरवे ओले
अंधारही ठार ओला
एकांताच्या काजळक्षणी
चांदण्या घालती घाला

लपत नाही काही
उजळून येते सारे
पडून गेल्या पावसात
रूतूून बसती तारे.....
Pr@t@p
" रचनापर्व "
21/09/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

 

वाट मुक्याने वाचते.......

                                                         नयनी रोखू नकोस पाणी,वाहते पाणी निर्झर
                                                         ही कसली ओल साचते, कुठे कुणाच्या घरभर?

                                                         हे निशीगंधाचे सडे,आकाशी माणिकखडे
                                                         रात तरीही कसली,काळीकभिन्न चढे?

                                                         उधार घेतला चंद्र,कलेकलेने परत यावा
                                                         सांजेच्या काळजातला,अंधार सरत जावा

                                                        ती उतरंड कशाची रचली,तो संदूक मुक का बसला
                                                        मेहंदिचा कोना हिरवा,नक्षितुन उदास हसला

                                                         आठवते का झाड?,पक्षांचा होता डेरा
                                                         निष्पर्ण फांद्या भोगती, आता थंड बोचरा वारा

                                                         उदास बहर झाला,पक्षी उडून गेले
                                                         त्या झाडाखाली काल, पंख रडून गेले

                                                         त्या अश्रुंच्या ठशाला,मी ओळख कशास द्यावी?
                                                        शिशिराच्या सांजपारी, जणू पावश्याने गाणी गावी

                                                        तुझ्या आठवांचे डोंगर,अंधूक होतात म्हणून
                                                        तु दिवे कशाला चिणावे?, कडे कपारे खणून

                                                         आता माळ आवडत नाही, तेेेथे गाई जमत नाहीत
                                                         बासरीचे सुरही आता, यमूनेशी रमत नाहीत

                                                          पाण्याची घागर बुडबुड, वाहत जाते धारा
                                                          सांज होण्या अगोदरच,का उगवे हा सांयतारा...?

                                                           कोण बावरे उभे, ही देते कोण हाक?
                                                           वा-याची झुळुकीला, का सुगंधाचा वाटे धाक?

                                                           मी पाठमोरा उभा, सुर्य बुडत असतो
                                                          मनाचा चकोर माझ्या, चंद्रदिशी उडत असतो

                                                          आल्या वाटेला,परतीची दिशा जाचते
                                                          चांदण्याच्या शब्दाची कविता, वाट मुक्याने वाचते....
                                                                           Pr@t@p
                                                                           " रचनापर्व "
                                                                           20/09/2020
                                                            BLOG#prataprachana.blogspot.com

फितुर झाल्या चकोराची.......

              स्थिरावले जरी मन तरी बोच आहे

               तुला जो बोचतो,विषयही तोच आहे

               तासावे किती , मरणासन्न लाकडाला

               दिसे गुळगुळीत तरी, त्यास खोच आहे

               चांदण्यास लगडती, पोर्णीमेचे अंधार

               चंद्रास अंधाराचा, असा जाच आहे

               मारावेत दगड, घरावर कशाला

               तुझ्याही घराला, हाच काच आहे

               ही दुनिया लपवते , शब्दांचे सुरे

               मारणारा खंजर, हातही तोच आहे

               द्यावेत कशाला दिलासे,उगाच खोटेनाटे

               तुझ्या शब्दांचा सुरा, काळीजही हेच आहे

               तोडल्या बंधनाने,तुला मुक्त वाटे

               तरीही आठवांची शृंखला , तुला जाच आहे

               दिलेले बहर,तु तुडवावे पायदळी

               दिर्घ पानगळीची आता, तुला बोच आहे

               थरथराट कसले, मोरांच्या पिसा-याला

               हा कसला बेमोसमी, त्याचा नाच आहे?

               तु पाठव तुझ्या हत्या-या ,आठवणींचे पायदळ

               मी ही रोवली भक्कम, आता टाच आहे.

               तु नसलीस जरी तीच , तुझेच रूप पालटलेले

               ती नवलाई त्यागणारा , हा ही मीच आहे !

               आता उगवत नाही चंद्र, खिडकीत उदासल्या तुझ्या

               जो टांगला होता कधी, नभी खुलला तोच आहे!

                उधळून पुनवनक्षी, तरीही तो निस्तेज

                फितुर झाल्या चकोराची, त्यास बोच आहे!

                #पुन्हा एक अनावृत गझल

                   Pr@t@p 

                  " रचनापर्व "

                 18/09/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

                  

आठवणींचे समर...........

या लाटा होवून आर्त
किना-याचे गीत गाती
दर्याच्या अंतःकरणातुन
उचलावा एक मोती

झाडाच्या सालीचे थर
दरसाली विलग होती
त्या झाडाखालून गेली
पायवाट सलग होती

शुष्क झाल्या गवताने
झाकुन गेल्या वाटा
अंधूक झाल्या पाउलखुणा
पुसुन टाकती लाटा

फुलल्या प्राजक्ताचे तुझ्या
दारात झाड वाढे
झडल्या फुलांना तु
हळुवार उचल वेडे!

फुलांनाही असते हृदय
वरून अलगद पडलेले
सडा फुलांचा धराशयी
जणू झाड रडलेले

तिकडे लाटा,इकडे बहर
दोन्ही निघून जाती
ओसाड एकल्या रानी
उडत असते माती

सागर ओकाबोका
झाडांना ये आहोटी
कोण हा भटका बांधी
उडत्या मातीत राहुटी?

पडल्या अंधाराला मुका
एक टाहो फुटेल
झडन्या उत्सुक फुलांचे
काळीज पुन्हा तुटेल

दर हंगामास फुले येतील
गंध असतोच मुळी अमर
तुला झेलावे लागते मग
सुगंधी आठवणीचे समर
○ Pr@t@p ○
" रचनापर्व "
17/09/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

                                                                         

सुगंध त्यांचा उरतो......

सांजेच्या शिलालेखातुन
हे गाण्याचे कसले सुर
चांदण्यास उगवण्या वेळ
कसला उजळे नुर

मी चंद्रदिव्याची काच
पुसुन सजवून ठेवी
बासरी हलकेच गाई
अश्रुत भिजवून ओवी

महामुनीच्या हस्तरेषा
शांती पेरत निघती
ही पाखरे उडताना
दुर कुठे बघती?

सांज देखणी उभी
सुर्याचे झरते रूप
संथ नदीच्या प्रवाहाखाली
हो मातीची धुप

धुके उगवून येते
जसे हंगाम हिरवा सजने
चटका लावून जाते
रविकिरणाचे विझने

मी धुक्याच्या काळजावर
शब्दांची पेरतो माया
देवळाच्या गाभा-याचा
भाराऊन जातो पाया

उडत्या पाखरांच्या पंखावर
झडत्या प्रकाशाचे कण
मी उचलून घेतो ओंजळीत
सांज दाटले बन

हलकेच कसली चाहूल
मनात माझ्या दाटे
फुल खुडत्या हाताला
चुंबून घेती काटे

मी फुलांच्या झडीचे
मोसम दुरून बघतो
मी उचलून घेण्या फुलांना
जिव त्यांचा तगमगतो

मी सोडून देतो आत्मे
कळ्यांना मुक्त करतो
रात दाटल्या सांजेत
सुगंध त्यांचा उरतो...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
44/09/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

गुमगश्ता वैरागी......

या नभगंधी घटिका
सांज गुलशन चिरागी
मनात गुमगश्ता
हसतो एक वैरागी

नजाकत चांदण्याला
घायाळ चंद्रबिंब
चांदण्याचा पदर हो
चंद्रतळ्यात ओला चिंब

ही गुलझार झरती सांज
नजाकती पैंजण वाट
झुळुक हवेची चुंबे
भारावले ललाट

खडकाच्या काळजावर
शब्दांच्या बंदिशीचे साज
अस्पर्शीत ओठावर
थरथरते अजूनही लाज

चिराग पेटून उठती
जज्बा तम जाळण्याचा
गज-याला सुगंध येई
जश्न माळण्याचा

जिव थरारून जाई
ओलविहीन पाणी
फकिराची बंदिगी दैवी
असर पेरती गाणी

भरून जाते पारिजाताने
रिते पडले पात्र
जिव बावर होई
सुगंधस्पर्शी गात्र

फैसला मुशाफिरीचा
रस्त्याला उडते धुळ
मी शोधे सांजआत्म्यात
माझ्या कवितेचे कुळ

नवनव्या शब्दातुन
तेच प्राचिन सांगणे
फरिश्त्यांचे पैगाम
झोळीला टांगणे

मी देतो चांदण्याला नित्य
चंद्रप्रकाशी साज
तु राखत असते माझ्या
शब्दांचा समर्पी बाज
○Pr@t@p○
" रचनापर्व "
10/09/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

नजरेची बिलगभाषा....

डोळ्यात कुणाच्या दव
कोण पुसावे ओले?
मुक जाहल्या शब्दांचे
मनही मुक जाहले

न जाणो आज
ओठात सारंगी गाणे
पाखरे शोधती पसा
जे देती रोज दाणे

ओथंबल्या सुरांचे कसले
हे गगनभेदी आलाप
निघुन गेल्या शब्दांशी
कवितेचा हो मिलाफ

मुक धरतीच्या छातीवर
नांगर चालतो नग्न
हिरवे पिकले कणीस
वाटते भुक मग्न

हे झाड तुझे अजब
त्याचे बहर कसले?
तोंड फिरवते मुसाफिरही
सावलीत त्याच्या बसले

शहराचे उत्खनन करून
मी शोधावा प्राचिन ठेवा
लेण्याच्या दगडाआडूनी
तथागत अलिंगुन घ्यावा

पापणीच्या अंधारतळात
सजे ओले चंद्रतळे
बोटांनी रेखली प्रतिमा
पहाट ता-यात जळे

सोडून द्यावेत अवकाशी
बंदिस्त झाले पक्षी
नाजुक साजुक सायंकाळी
बिलगावे वासरू वक्षी

मी तुला कुशिला घ्यावे
फुलांना लाजु द्यावे
मुरलीचे धुंद स्वर
काळजात वाजू द्यावे

तु ताडून घ्यावी माझ्या
नजरेची बिलगभाषा
मी हळुवार टिपून घ्यावी
तुझ्या बंद डोळ्यांची अभिलाषा....

○Pr@t@p○
" रचनापर्व "
10/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

हाकांचे कळप.....

सुगंधाचे सौदे करून
अत्तर मिरवता बहर
हाकांचे कळप तुडवती
पळसपेटता प्रहर...

कैफियत फुलांची
थबकत्या ओल नजरा
आठवणींचा माहेरवास
हो एकांत भरीस साजरा

सावल्यांच्या उजेडाच्या
पेटत्या चंद्रसमया
भगवे केशर नेसते
सांजेची धुसर किमया

बहराच्या आडोशाला
अंधार सजून घेतो
डोळ्यात दाटला लाव्हा
अवकाशी थिझून घेतो

राऊळाची घंटा दे
चर्चबेलेस इशारे
मोर झाकून घेतो
बहर तालांचे पिसारे

हे एकले झाड
युगाचा भार वाही
झडत्या बहराला दे
फांदीची ठाम ग्वाही

दरवर्षी फुले झडतात म्हणून
झाड फांदी गाळत नाही
पानझडीची संधी
चैत्र बहरण्या टाळत नाही

पाखरपंखी आभाळ
चांदण्यावर मोहून जाते
चंद्र सजले अंबर कोण
खिडकीतुन पाहून घेते?

आठवणींच्या डोळ्यात
आकाशगंगा पसरते
धरतीची काळीजमाया
रातीस वाट विसरते

मी दिवे पेटवून देतो
पाखरांना समजते दिशा
बहराच्या दिपस्तंभाला
कवटाळे चंद्रसजती निशा....
Pr@t@p
" रचनापर्व "
8/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

दोन घटिकेच्या शायरीला.....

हे अवगुंठलेल्या बहरा
माझी प्रतिक्षा थांबणार नाही
हा शुष्क पानझडीचा मोसम
लांबता लांबणार नाही

तु येशील घेवून
फुलांचे सुगंधी आत्मे
आणी गातील पाखरे
फुलण्याचे रंगीत महात्म्य

मी तुझे बहरने पाहीन
झाडांचे रंग वेचेल
कदाचित एखादी
नायाब गझलही सुचेल

तुझ्या उमलण्याच्या घटिका
फुलपाखराची मोहरती पंखजोडी
वाहत्या वा-याला लागेल
माझ्या माळरानाची एकट गोडी

आभाळ चमकत असेल
सुर्य भराला येईल
ढवळत येती सांज
कोकीळ सुरिली होईल

रस्ते गातील अंतःकरणातुन
येत्या पावलाचे गाणे
निळाशार आभाळाला
लागेल चांदण्याचे सोने

चंद्र उगवेल न उगवेल
उजेडाचा हिस्सा असेल
माझ्या कवितेत भिजला हरशब्द
मिलनाचा किस्सा असेल

आकाशगंगेच्या कोप-यावरून
कोणी मला पाहील
नयनाची चमक पाहून
अधिकच्या चांदण्या वाहिल

दिवस भारावले असतील
हवाही असेल धुंद
ओंजळीत रेंगाळेल माझ्या
तुझ्या चेह-याचा सुवास मंद

सारे असेल उजळलेले
चंद्र ही करेल लगबग
दोन घटिकेच्या शायरीला
नसेल  शब्दांची तगमग.....!
Pr@t@p
" रचनापर्व "
6/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

अवकाशाला खेप...

रस्त्यातला चिखल सुकुन
असावी पायवाट रुळली
झरल्या थेंबाची ओल
मातीस खोल कळली

लहरत्या गवताचे निरोप
माळ वा-यास बोले
रित्या तुझ्या ओंजळीला
प्राजक्ताची फुले

मी दुव्याचे चांदणे
आभाळी तुझ्या पेरले
कोणाच्या बासरीने दुःख
पैंजणांचे हेरले?

थबकत्या सांजेला
रात कुशीत सजवते
कोणाची भरली ओटी
निज नयनी रूजवते?

डोंगरटेकडीच्या माथ्यावर
सांज घुटमळत राही
वेशीआतील घरटे
वाट कुणाची पाही?

हे आभाळास कसले
उजेडाचे मिळे दान?
शहारत्या बोटांना कंप...
वहीतले शुष्क पान

नदीपात्रातील पाणी
का भासे युगतृष्ण?
नदी बनते राधा
स्थिर सागर कृष्ण

तुझ्या पंखाची झडप
ही आठवणीची झेप
दर संध्याकाळी माझी
अवकाशाला खेप

तु निरंजनातुन सांडता
उजेड स्वर्णकांती
मी धारण करतो गाभा-यातील
निरव एकली शांती

हर संधेला मी असाच
स्वतःला भारत असतो
एकल माळरानावर
चांदणे पेरत असतो...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
04/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चांद उजेड विसरावा.....

 हे !आभाळ तुकड्या तु
खिडकीत निरंजन लाव
उजळून निघेल अंधाराचे
सांज दाटले गाव

कंदिल कशाला डकवू
वातीचे काळीज दाटे
मुक बहर फुलवती
झाडाचे हिरवे फाटे

संधेच्या पारावर पिंपळ
रातीस निरखुन घेतो
सांजदाटला रस्ता
उगाच हरखून घेतो

सुर्य अस्ताची ही
उमलणारी कळी
मी टिपून घेई अलगद
गालावरली खळी

सरणा-या सांजेत
ही रात कुठुन साचते
माझ्या शब्दांचे मन हळवे
कोण अलवार वाचते

मी रातीच्या कुंचल्याने
रंगीत चित्र रेखी
उजळून निघण्यासाठी
जळे वात एकली मुकी

दुर पारावर
हा नाद कसला घुमतो
राउळाचा गाभारा
पायरीत कशाला रमतो

एकतारीचे आर्जव
गित मनास भिडते
रातीचे शिंपल मोती
मन चांदण्यावर जडते

भरलेली ओंजळ असता
पदर कशास पसरावा?
तुझ्या चांदण्याच्या पदराखाली
 चांद उजेड विसरावा.....!
Pr@t@p
" रचनापर्व "
03/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

धरतीत झरून जावा....

आभाळास पावसाळी हाक
ढगास वाट फुटावी
ताज्या फुलाची हवा
फांदीस सुगंधी सुटावी

चांद मंद भिजावा
चांदणे बरसत जावे
उन्हाचे विरघळले पण
झावळीत विरसत जावे

थेंब संगीत व्हावे
जमीनीस फुटावे संगीत
काळ्या ढगाच्या अंतःकरणी
लगडावे इंद्रधनु रंगीत

खिडकीचे नशीब खुलावे
पाऊस धावून यावा
सुकल्या निर्माल्याचा
सडा वाहून जावा

वाटेस बहर यावा
पाउलठशांची नक्षी
भिजल्या पंखाआड दडावेत
सुखावलेले पक्षी

पानांना सळसळ यावी
हवेस बहर यावे
हर सरीचे काळीज
गुलाबी प्रहर व्हावे

मी पेरून द्यावा पाऊस
हिरवा माळ व्हावा
पाखरांच्या पंखांचा
अभंगी टाळ व्हावा

मी गीत लिहुन द्यावे
अवकाश भरून यावा
भावार्थ माझ्या शब्दांचा
धरतीत झरून जावा...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
28/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चंद्र फुल वाहील......

सावलीच्या उजेडात

मुसाफिर शोधी वाट
                                                       गळुन जाती पाने                                माझ्या रस्त्यांना तुझी
                                                             झाड स्थिर ताठ                                  तशी ओळख प्राचीन जुनी
                                                                                                          आत शिलगत असते
                                                                                                  प्रतिक्षेची धुनी
कत्तल झाल्या झाडाची
हिरवी हिरवी रास
                                                          सुकल्या पानांना                               तु शोधत रहा दगडबन
                                                       बहराचा होई भास                               मी नसतो आता तिथे
                                                                                                               मी लिहण्यात गर्कमग्न
                                                                                                        पाखरचोची गीते
आभाळाला हाक दे
पाखरू घालेल शिळ
                                                              झोपेस लागेल उचकी                            तुझ्या तस्विरीवरून आता
                                                         हृदयाला पडेल पिळ                                 डाग हटत नाहीत
                                                                                                                 वळुन कशाला पहावे
                                                                                                                    रस्ते फुटत नाहीत
बहर पेरत्या वेळी
कशास खुडावे फुल?
                                                   भोगून घ्यावी रातीत                              दिवे मालवत जा
                                                          उघड्या डोळ्यांची भुल                        उसासे होतील चांदणे
                                                                                                                     चंद्राच्या आभासी स्पर्शाने
                                                                                                            होईल गडद गोंदणे
आरशास दे दिलासा
तोच तुला पाहील
               तुझ्या उघड्या खिडकीसाठी        

                  फारतर चंद्र फुल वाहील              

Pr@t@p
" रचनापर्व "
26/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

मयुरपंखी नाणे......

हे उंच एकले उभे
नक्षिदार चबुतरे
पाहती त्यास दुरून
जखमांचे वारस कबुतरे

मखमली पिसांना
पंखाचे कसले देणे
मी मुठीत घेवून फिरतो
मयुरपंखी नाणे

दुरवर दिसणारा
शिखराचा उन्नत माथा
सांगत असतो मुक्याने
एकटपंथी गाथा

हे दुर जाणे कसले
कसला हा दुरावा
रातीत विरघळत्या चंद्राचा
भरोसा का धरावा?

वाटेला फुटून यावीत
पावलांची फुले
किती करावे सदैव
आठवणींशी सुले?

खबर कशाला हवी
निघुन गेल्या हवेला
ज्या पावलांना भेटला
रस्ता नव नवेला

स्वधुंदीच्या अंमलाखाली
थवे सोडून गेले
फांद्यानी भुलावा सोस
जे पक्षी उडून गेले

बहर लुटत्या वा-याला
झाडाने द्यावे त्यागून
चांद जपावा बिलोरी
रातीने एकले जागुन

हवा धारून घ्यावी
पंखाना शाकारून द्यावे
झेपाऊन ऊंच गगनी
चांदणे हाकारून घ्यावे...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
25/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

गझलांचे स्पंदन....

मी राखत जंगल राहतो, तु वणवा पेटवत जा
भिजल्या पंखाना पारव्याच्या, निखारे भेटवत जा

आभाळाला रंगवून , कशास आणावे इंद्रधनु
तु ढग आणून काळे अवकाशी, आभाळाला नटवत जा

मी लाटा उधाणाव्या , बनून संदल दर्या
तु देवून अलांघी किनारे, लाटांना तटवत जा

पाखरांचे काय दोष?, फांदीवर क्षणभर बसती
तु जखमा दे करवतीच्या, फांद्याना तुटवत जा

मी बांधत राहतो चंद्रगाठी , घेवून उधार चांदणे
तु पेरून अंधार अमावसेचा , गाठी सुटवत जा

मनाच्या दौलतीचे , नजराणे पेश केले
जतन ठेवला ऐवज , तु परक्यावर लुटवत जा

मी लिहतो गझला सुफियानी, दुव्याचा अर्क असणा-या
तु दर्ग्याच्या भिंतीला, झुकला माथा टेकवत जा

शब्दांच्या शरांचे , होतील असाह्य वार
तु वाचुन मुक्याने गझला,नशीब शब्दांचे फुटवत जा

नाहीच जमले येणे, कशास मलूल व्हावे?
मनाच्या छपरावरील अडगळ, तु सवयीने हटवत जा....

झालेच अनावर अश्रु, नयनांची होईल नदी
तु देवून निघण्याचा इतल्ला, पापण्यांना दटवत जा
Pr@t@p
" रचनापर्व "
24/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

माळरानावर वाहतो.....

स्वप्नांनांच्या सिमेरेषेवर
इंद्रधनु पेरणा-या सरी
उधाण दिसे त्यात
हवा मंद मंद जरी

हे हिरवळीचे प्राक्तन
माळास ओली हाक
गवताच्या काळजाला
पावलांचा धाक

संधेच्या किरणअंती
प्रकाश कसला उरतो
विरहात जणू रातीच्या
सुर्य सांज होवून झुरतो

हिरवळीस हाकेचे
कसले लागते फुल?
माळरानास पडते
ओल्या वाटेची भुल

पाऊस हलका पडतो
ओल पसरत जाते
वाट माळरानाची
पावलांना विसरत असते

खिडकी मनात घेते
न उघडण्याची आण
माळ टाकतो पदरात
नेमके प्रतिज्ञाभंगाचे दान

हे सुक्त कसले झरते
गाव ओला का दिसतो?
अर्धमिटल्या खिडकीत
दिवा थरथरत असतो

भटकत राही इंद्रधनु
माळाचे दगड रंगीत
वाट ऐकत असते
अस्वस्थ पैंजणी संगीत

पावलांना वाट फुटते
खिडकी विकल होते
माळाच्या इंद्रधनुचे
स्वप्न सफल होते

माळ हसत असतो
गाव मागे राहतो
इंद्रधनु रंगाचा पाऊस
माळरानावर वाहतो
Pr@t@p
" रचनापर्व "
21/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चांद पुनवेचा गोंदावा.....

खडकांचा ॠतु आता

झाला गर्द हिरवा

हवेच्या मनातुन

शिलगतो गारवा

पाऊस देतो घडाभर 

पाण्यासाठी हाका

जोगी मोजत बसतो

सरींच्या पैंजणी चुका

मातीच्या काळजावर

पाऊस हंगाम रेखी

अवकाश कशाला धडे

इइंद्रधनुचे घोकी?

हवा उद बनून जळते

झुळुकीस येतो गंध

ढगाच्या ओंजळीत तेवे

पाऊस दिवा मंद

पंखावर सजते इंद्रधनु 

झेप अवकाशाला भिडते

मझारीच्या भिंतीआड

मन कुणाचे रडते?

बिंब चंद्राचे नाही तरी 

खिडकी चमकून उठते

स्पर्शुन तुझ्या अस्तित्वाला

वा-याला उधाण सुटते

दिव्याभोवती ओंजळ धर

वा-याचा नेम नाही 

जरी दिसते हिरवळ गर्द

तरी हंगाम क्षेम नाही 

मी पाऊस देतो पाठवून

तुझ्या खिडकीस पडावी भुल

ओंजळीतील दिव्याला लगडो

मग चांदण्याचे फुल

घरभर चांदणे सांडावे

तु चंद्रसभा भरवावी

सरीची चुकभुल मी

ओल्या ढगाखाली गिरवावी

चांदणे आभाळात यावे

मातीत पाऊस नांदावा

तुझ्या माथ्याच्या नभावर

मी चांद पुनवेचा गोंदावा.....

Pr@t@p 

" रचनापर्व "

19/8/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

काफिले उठत नाहीत.......

(काफिले उठत नाहीत ..........)

हवेस द्यावा सुगंध म्हणून, फुले लुटत नाहीत
सुटून जातील म्हणता मनाचे, कोडे सुटत नाहीत

ही रोखुन धरली हिरवळ , जात्या पावलांचे बहर
फांद्यावरील फुलेही आता, उमलून तुटत नाहीत

वाजेल वेणु आकांती , पैंजणे व्याकुळ असती
असुनही लय दोघांची ,ते यमुनेवर भेटत नाहीत

चांदणेही व्याकुळ असते, असते आभाळ सुंदर
तरीही चांदण्याला उगवतीचे, बहर फुटत नाहीत

निश्चल झाल्या वाटा , माळही रिता असतो
निघण्यास पावले आता, उंब-याशी झटत नाहीत

मुक्या आर्जवांची गर्दी , कवितेला आस ओली
पाहून तिव्रता भावनेची , अलबत् शब्दही खेटत नाहीत

होईल तनुगंधाशी तुलना, होतील श्वास बावरे
पाहून पर्व पानगळीचे , आता फुलेही नटत नाहीत

श्वासांदरम्यानच्या पोकळीत, तुझ्या आसक्तीची राहुटी
येवो कितीही हाकारे, तुझे काफिले उठत नाहीत.....!

Pr@t@p
" रचनापर्व "
18/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चंद्रसुराची बासरी....

  

 दुव्याच्या सावलीत 

                                  चांदणे निश्चल उभे
                                  चंद्राच्या मनात कसले
                                  सारंगी मनसुबे?

        धुके रातीस व्यापी
        आभासाचे दिवे
        दिर्घ एकाकी क्षणी
        स्वप्नांचे थवे

                                 मेहंदी ठशांचे
                                रातहळवे खुलून येणे
                                मी टिपून घेतो शब्दांने
                                रातराणीचे फुलते गाणे

       झोपेच्या काठावरूनी
       येती व्याकुळ हाका
       सादभरला वारा वाही
       चांद एकला मुका

                                रातीच्या चांदण्याला
                                सोन्याचा चंद्र पाही
                                श्वासांच्या चंद्रलयीला
                                रातराणी आत्मा वाही

       गंधभारल्या दिशा
       स्पर्शाची भाषा समजे
       तळव्याच्या उत्कटतेला
       गीत मनाचे उमजे

                                भासाच्या खिडकीतुन
                                चांद बावरा जाई
                                रातीच्या काळीज खुणांना
                                बिलगे पुसट शाई

       बहरमुहूर्ती घडी
       रातराणीचा गंध पसरतो
       काल पडला सडा
       पाय कुणाचा विसरतो?

                               मी चंद्रसुराची बासरी
                               वृदांवनात फेकून देतो
                               गोंदणाचा चंद्र पुसट
                               ढगात झोकून देतो....
           Pr@t@p
           " रचनापर्व "
          15/8/2020
          BLOG#prataprachana.blogspot.com

पहाडाचे ओले स्पंदन.....

नदीस लागे अनावर
समर्पणाचा जोग
सागराच्या अंतरी
स्थिरतेचा भोग

दरी भरून घेते
धुक्याने ओटी
कळ्या अनावर सा-या
घेण्या सुगंधभेटी

साचल्या धुक्याचे
हे व्याकुळवेडे कुळ
दरी शोधत असते
रुतल्या अंधाराचे मुळ

ढगास जडते विरळपण
पाऊस हवेत फिरतो
हिरवळीच्या हृदयावर
थेंब एकला झुरतो

धुन गाता वारा
झुळुकीचे थवे
गीत मनात येते
शब्द घेवून नवे

पहाड निश्चल उभा
अंबर थिरकत राही
विजेच्या सावलीला
प्रकाश स्पर्शत नाही

तुझ्या मनाची सर
माझा पाऊस पाडी
निरोप कसला ढगातुन
वारा मनास धाडी

दरी सजवत राहते
ओले हिरवे हसे
ढगाच्या काळजावर
तुझ्या अस्तित्वाचे ठसे

मी पाऊस पहात राही
घेवून तुझी दृष्टी
माझ्या साचल्या मनातुन
तुझ्या आठवणींची वृष्टी

दरी भरून येते
पावसाचे रणकंदन
दुर गुहेत घुमते
पहाडाचे ओले स्पंदन.....
Pr@t@p
" रचनापर्व "
14/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

स्वप्नांचे होते सोने....

 त्या झुळकी आजही

तशाच संदल वाहती

श्वासाच्या कुपीत 

सुगंध शिल्लक राहती

हा आसमंत असा
चांदण्याने अलवार सजला
चंद्राच्या तळहातावर
मी लिहीत जातो गझला

शब्दथव्यांची झुंड
अनंतमुखी उडते
चांदण्याची प्रित
चंद्र समयी जडते

या समयभुलीच्या हाका
व्याकुळ होतो साजन
आकाश उधळून देते
रत्नखड्यांचे रांजण

ओल्या चिखल तळ्यात
आभाळाची छाया
चांद पांघरून घेई
चांदण्याची स्फटिक काया

रात थेंबाचे स्पर्श
अंधार होई ओला
ढगात भिजून जाती
सप्तर्षीच्या माला

पावसाळी चांदणे
अर्धे अधिक भिजते
माळाचे हिरवे प्राक्तन
साऊलबनात सजते

खिडकीच्या काळजातुन
नजर शोधते तारा
खच ढगांचे आणतो
पाऊस वेडा वारा

ओले आभाळ गाते
चांदणआठवांचे गाणे
अनाहूत निजल्या डोळ्यात
स्वप्नांचे होते सोने....

Pr@t@p
" रचनापर्व "
11/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

इंद्रधनुच्या खुणा.....

आभाळ रिते व्हावे 

इंद्रधनुस मिळावे रंग

मातीच्या अंतःकरणी
साचावा एक अभंग

गवताने सांभाळावे
पाण्याचे रंगीत मोती
बहरून यावी हिरवी
ओली झाली माती

चिखलाने चुंबुन घ्यावा
तळव्याचा हळवा माथा
रूतत्या पाऊल ठशांनी
रेखावी मिलन गाथा

रस्त्याने निथळुन घ्यावी
थेंबाची उधळण ओली
कंठास पावश्याच्या
बिलगावी भिजकी बोली

मी पान ओले पलटावे
थेंबाचे शब्द झरती
हृदयी साचल्या रंगाचे
इंद्रधनु चमके वरती

आभाळ रंगीत करून
मी लिहतो नभाचे गाणे
झाडास बिलगून घेती
ओली झाली पाने...

दुर भिजला गाव
पंख फडकवून निघी
पावसाच्या हंगामाला
ओल्या थेंबाची सुगी

तुषार निवळत असता
ओल हृदयी दाटते
इंद्रधनुच्या आडून तु
सजून यावे वाटते

दिसत असतील तुलाही
रंग आभाळी पेरलेले
मिळतील का थेंब परत?
तुझ्या रानावर झरलेले

निघून जातील रंग
अवकाश होईल सुना
मी शोधून घेईन नयनी
तुझ्या इंद्रधनुच्या खुणा.....
Pr@t@p
" रचनापर्व "
10/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

हुरहूरीची लकाकी...

 हे पावसाचे अखंड
निनादे बरसगाणे
चांदण्याचे आभाळ
चकाकण्या तरसवाणे

ढगाच्या अंतरंगाला
भिजल्या चांदण्याचा स्पर्श
विजेच्या चकाकण्याला
लगडे पावसाचा हर्ष

मी चांद धुंडी पुर्ण
रात झडीचे पर्व
कोरड्या दृष्टी आसात
ओल दाटते सर्व

मी झडप पावसाची
झेलून घेतो तनी
ओल वाहते धमन्यात
प्राचीन ती जुनी

मी सागराला भेटतो
आत नदी कसली वाहते
लाट तुझी अनावर
उधाणाला पाहते

वाहत्या पाण्याचा
ढगास ध्यास लागे
आभाळाच्या पडद्याआड
चांदणे सारे जागे

ती लुकलुक ते चमकणे
सारे ढगात आटते
पावसाच्या मनात हे
कसले चांदणे दाटते?

कुट्टकाळ्या ढगाआड
चांदण बहर उसळतो
मग पाऊसच होवून चांदणे
मातीवरती कोसळतो

पावसास बिलगे माझ्या
तुझ्या चांदण्याची चकाकी
हिरव्या चिखलात रूजते
मग हुरहुरीची लकाकी...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
9/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

कापणीचा प्रहर.....

एखाद दिव्य निश्वास...!

उगवत्या सांजेस शहारे

ढगात रूजल्या रंगावर

उमलत्या रातीचे पहारे

चांदण्याचे ओहोळ 

पाताळमुलुख खणती

अंधाराच्या गाभा-यात

चंद्र लावतो पणती

मावळतीच्या ढगांचा

पाऊस कोरडा रंगीत 

विझत्या सुर्याच्या अंतरी

इंद्रधनूचे संगीत

गलबल्याच्या गिताचे

शब्द उगवून येती

कवितेच्या काळजाला 

भावनांचे मोती

मी चांद धुळीत पेरी

माती ढगास भिडते

नख कुणाचे मनोहर

बहर कोवळा खुडते?

सुके चांदणे नभी

ढगात ओल दाटे

मी पेरत असतो बागा

जोजवीत गुलाब काटे

काटे फुले होतात

चांद उमलतो रानी

चांदण्याचे बहर गाती

श्रावणाची गाणी

मी करत असतो पेरा

तुझ्या स्वप्न फुलो-याची आस

श्रावण आणतो पालवसरी

ते उमलण्या खास

आठव! गतवेळचे फुलेही

तुच कापले होते

जेंव्हा विश्वासाने ते

तुझ्या ओंजळीत झोपले होते.....

मी पेरा सोडत नाही 

तु फुलांचे बहर

नित्य सांजवेळी येतो

कापणीचा प्रहर.....!

Pr@t@p 

" रचनापर्व "

1/8/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com