चिरंजीवी आस

बसलो आहे दोघेही
एक भरलं रितेपण घेवून
खोलतो आहोत अंतःकरण
मौनाचे साज लेऊन...

अवकाशात स्थिरावलेली
ओलांडत चांदण नक्षी
उडतो आहे रातव्यात
एक आनंदी पक्षी....

पाहून त्यास मी
उदासे हसतो आहे
फकिरासही तो
अंधुकसा दिसतो आहे..

फकीर - अच्छा! बताओ तुम दोनो के बारे मे ।
मी : बाबा रहने दो।
फकीर - क्यों? बता नही पाओगे?

मी : ओ पंछी है जो मुझे
पीछे छोड गया।
आणी मी... ते
मागं राहिलेलं घरटं!

फकीर- यह तुटता तारा देख
कोई मुराद तो बोल ।
मी : फलकसे टूटते तारे
दुबारा थोडे ना जुडा करते हैं
निकल गए पंछियों के पिछे
घोंसले थोडे ना उडा करते है।

हाँ । मै विरान हूँ
छुटा हुआ घोंसला हूँ ।
फिर भी मै उस सितमगर के
सब्र का हौसला हूँ ।

फकीर - तेरा दर्द ही
अब तेरी दवा ।

वेदनेच्या अत्तरातुन
का होतो मला तुझा भास?
इतकी चिरंजिवी का असते
मजला तुझी आस?


༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२३.०९. २०२२