बहुधा....

टप्पोर चांदण्या समक्ष
अनाहूत ढग आला
रातीच्या अंधाराची
ऊंचावत डोंगरमाला

वाकिफ हो?
इश्क कब मुकम्मल
होता है? - फकिर
हां!
जब इश्क पे सही
अमल होता है । - मी

फकीर - तो मिलों उसे।
करो अमल ।
कब तक अंधेरे मे
युं ही बैठे रहोगे?

मी : करतो तसाही विचार!!

निकलता हूँ उस तरफ
लेकिन उसे मिलता नही।
जानता हूँ मै पराये डाल पर
फुल वैसे भी खिलता नही।

ति अता करते अंधार
स्वप्नांचे दिवे मालवून
मग मी मलाच देतो त्यावेळी
परिघा बाहेर घालवून..

फिर उसके बेख्वाब अंधेरोसे
अकेले रोज गले मिलता हूँ ।
चराग हूँ आबाद रोशनी का
बेलब्ज जला करता हूँ ।

करीलही ती रफू हृदय
सुली से उतार भी देगी ।
तब उसकी भरी आंखों मे
इश्क की रोशनी होगी ।

अलवार विरताहेत ढग
चांदणे जळते आहे
दुःख बहूधा माझे
तिच्या हृदयी उजळते आहे....

फकीर - शायद ।

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
२३.०९. २०२२