दोन जिव एकाकी

माझ्या खुणा पुस
आठवणी निर्वंश कर
तुटल्या काळिजमण्याची
सावली तगमगीवर धर

होतील किलबिले
न लागत्या चाहूलीचे
मी पुसेन अंधूक माग
जिवाच्या काहिलीचे

तु कशास वाहते पाणी
नयनांच्या काठावरूनी
हा पक्षी थेंब टिपतो
एकाकी वाटावरूनी

नकोस गाऊ उदासे
काळीजखुणा बघ भिजल्या
मज खुणावत्या वाटेवरती
सांजी ही विरक्त विझल्या

नकोस उदास होऊ
अंतर नाही पडले
दुर चकाकते चांदणे
बघ आभाळाला भिडले

होऊन एकरूप दोघे
प्रकाश उजळ वाहती
दोन जिव एकाकी
त्यांना अंतरात पाहती....

༄᭄प्रताप ࿐
"रचनापर्व"
www.prataprachana.blogspot.com
०१.०९. २०२२