अवकाशाला खेप...

रस्त्यातला चिखल सुकुन
असावी पायवाट रुळली
झरल्या थेंबाची ओल
मातीस खोल कळली

लहरत्या गवताचे निरोप
माळ वा-यास बोले
रित्या तुझ्या ओंजळीला
प्राजक्ताची फुले

मी दुव्याचे चांदणे
आभाळी तुझ्या पेरले
कोणाच्या बासरीने दुःख
पैंजणांचे हेरले?

थबकत्या सांजेला
रात कुशीत सजवते
कोणाची भरली ओटी
निज नयनी रूजवते?

डोंगरटेकडीच्या माथ्यावर
सांज घुटमळत राही
वेशीआतील घरटे
वाट कुणाची पाही?

हे आभाळास कसले
उजेडाचे मिळे दान?
शहारत्या बोटांना कंप...
वहीतले शुष्क पान

नदीपात्रातील पाणी
का भासे युगतृष्ण?
नदी बनते राधा
स्थिर सागर कृष्ण

तुझ्या पंखाची झडप
ही आठवणीची झेप
दर संध्याकाळी माझी
अवकाशाला खेप

तु निरंजनातुन सांडता
उजेड स्वर्णकांती
मी धारण करतो गाभा-यातील
निरव एकली शांती

हर संधेला मी असाच
स्वतःला भारत असतो
एकल माळरानावर
चांदणे पेरत असतो...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
04/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चांद उजेड विसरावा.....

 हे !आभाळ तुकड्या तु
खिडकीत निरंजन लाव
उजळून निघेल अंधाराचे
सांज दाटले गाव

कंदिल कशाला डकवू
वातीचे काळीज दाटे
मुक बहर फुलवती
झाडाचे हिरवे फाटे

संधेच्या पारावर पिंपळ
रातीस निरखुन घेतो
सांजदाटला रस्ता
उगाच हरखून घेतो

सुर्य अस्ताची ही
उमलणारी कळी
मी टिपून घेई अलगद
गालावरली खळी

सरणा-या सांजेत
ही रात कुठुन साचते
माझ्या शब्दांचे मन हळवे
कोण अलवार वाचते

मी रातीच्या कुंचल्याने
रंगीत चित्र रेखी
उजळून निघण्यासाठी
जळे वात एकली मुकी

दुर पारावर
हा नाद कसला घुमतो
राउळाचा गाभारा
पायरीत कशाला रमतो

एकतारीचे आर्जव
गित मनास भिडते
रातीचे शिंपल मोती
मन चांदण्यावर जडते

भरलेली ओंजळ असता
पदर कशास पसरावा?
तुझ्या चांदण्याच्या पदराखाली
 चांद उजेड विसरावा.....!
Pr@t@p
" रचनापर्व "
03/9/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

धरतीत झरून जावा....

आभाळास पावसाळी हाक
ढगास वाट फुटावी
ताज्या फुलाची हवा
फांदीस सुगंधी सुटावी

चांद मंद भिजावा
चांदणे बरसत जावे
उन्हाचे विरघळले पण
झावळीत विरसत जावे

थेंब संगीत व्हावे
जमीनीस फुटावे संगीत
काळ्या ढगाच्या अंतःकरणी
लगडावे इंद्रधनु रंगीत

खिडकीचे नशीब खुलावे
पाऊस धावून यावा
सुकल्या निर्माल्याचा
सडा वाहून जावा

वाटेस बहर यावा
पाउलठशांची नक्षी
भिजल्या पंखाआड दडावेत
सुखावलेले पक्षी

पानांना सळसळ यावी
हवेस बहर यावे
हर सरीचे काळीज
गुलाबी प्रहर व्हावे

मी पेरून द्यावा पाऊस
हिरवा माळ व्हावा
पाखरांच्या पंखांचा
अभंगी टाळ व्हावा

मी गीत लिहुन द्यावे
अवकाश भरून यावा
भावार्थ माझ्या शब्दांचा
धरतीत झरून जावा...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
28/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चंद्र फुल वाहील......

सावलीच्या उजेडात

मुसाफिर शोधी वाट
                                                       गळुन जाती पाने                                माझ्या रस्त्यांना तुझी
                                                             झाड स्थिर ताठ                                  तशी ओळख प्राचीन जुनी
                                                                                                          आत शिलगत असते
                                                                                                  प्रतिक्षेची धुनी
कत्तल झाल्या झाडाची
हिरवी हिरवी रास
                                                          सुकल्या पानांना                               तु शोधत रहा दगडबन
                                                       बहराचा होई भास                               मी नसतो आता तिथे
                                                                                                               मी लिहण्यात गर्कमग्न
                                                                                                        पाखरचोची गीते
आभाळाला हाक दे
पाखरू घालेल शिळ
                                                              झोपेस लागेल उचकी                            तुझ्या तस्विरीवरून आता
                                                         हृदयाला पडेल पिळ                                 डाग हटत नाहीत
                                                                                                                 वळुन कशाला पहावे
                                                                                                                    रस्ते फुटत नाहीत
बहर पेरत्या वेळी
कशास खुडावे फुल?
                                                   भोगून घ्यावी रातीत                              दिवे मालवत जा
                                                          उघड्या डोळ्यांची भुल                        उसासे होतील चांदणे
                                                                                                                     चंद्राच्या आभासी स्पर्शाने
                                                                                                            होईल गडद गोंदणे
आरशास दे दिलासा
तोच तुला पाहील
               तुझ्या उघड्या खिडकीसाठी        

                  फारतर चंद्र फुल वाहील              

Pr@t@p
" रचनापर्व "
26/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

मयुरपंखी नाणे......

हे उंच एकले उभे
नक्षिदार चबुतरे
पाहती त्यास दुरून
जखमांचे वारस कबुतरे

मखमली पिसांना
पंखाचे कसले देणे
मी मुठीत घेवून फिरतो
मयुरपंखी नाणे

दुरवर दिसणारा
शिखराचा उन्नत माथा
सांगत असतो मुक्याने
एकटपंथी गाथा

हे दुर जाणे कसले
कसला हा दुरावा
रातीत विरघळत्या चंद्राचा
भरोसा का धरावा?

वाटेला फुटून यावीत
पावलांची फुले
किती करावे सदैव
आठवणींशी सुले?

खबर कशाला हवी
निघुन गेल्या हवेला
ज्या पावलांना भेटला
रस्ता नव नवेला

स्वधुंदीच्या अंमलाखाली
थवे सोडून गेले
फांद्यानी भुलावा सोस
जे पक्षी उडून गेले

बहर लुटत्या वा-याला
झाडाने द्यावे त्यागून
चांद जपावा बिलोरी
रातीने एकले जागुन

हवा धारून घ्यावी
पंखाना शाकारून द्यावे
झेपाऊन ऊंच गगनी
चांदणे हाकारून घ्यावे...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
25/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

गझलांचे स्पंदन....

मी राखत जंगल राहतो, तु वणवा पेटवत जा
भिजल्या पंखाना पारव्याच्या, निखारे भेटवत जा

आभाळाला रंगवून , कशास आणावे इंद्रधनु
तु ढग आणून काळे अवकाशी, आभाळाला नटवत जा

मी लाटा उधाणाव्या , बनून संदल दर्या
तु देवून अलांघी किनारे, लाटांना तटवत जा

पाखरांचे काय दोष?, फांदीवर क्षणभर बसती
तु जखमा दे करवतीच्या, फांद्याना तुटवत जा

मी बांधत राहतो चंद्रगाठी , घेवून उधार चांदणे
तु पेरून अंधार अमावसेचा , गाठी सुटवत जा

मनाच्या दौलतीचे , नजराणे पेश केले
जतन ठेवला ऐवज , तु परक्यावर लुटवत जा

मी लिहतो गझला सुफियानी, दुव्याचा अर्क असणा-या
तु दर्ग्याच्या भिंतीला, झुकला माथा टेकवत जा

शब्दांच्या शरांचे , होतील असाह्य वार
तु वाचुन मुक्याने गझला,नशीब शब्दांचे फुटवत जा

नाहीच जमले येणे, कशास मलूल व्हावे?
मनाच्या छपरावरील अडगळ, तु सवयीने हटवत जा....

झालेच अनावर अश्रु, नयनांची होईल नदी
तु देवून निघण्याचा इतल्ला, पापण्यांना दटवत जा
Pr@t@p
" रचनापर्व "
24/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

माळरानावर वाहतो.....

स्वप्नांनांच्या सिमेरेषेवर
इंद्रधनु पेरणा-या सरी
उधाण दिसे त्यात
हवा मंद मंद जरी

हे हिरवळीचे प्राक्तन
माळास ओली हाक
गवताच्या काळजाला
पावलांचा धाक

संधेच्या किरणअंती
प्रकाश कसला उरतो
विरहात जणू रातीच्या
सुर्य सांज होवून झुरतो

हिरवळीस हाकेचे
कसले लागते फुल?
माळरानास पडते
ओल्या वाटेची भुल

पाऊस हलका पडतो
ओल पसरत जाते
वाट माळरानाची
पावलांना विसरत असते

खिडकी मनात घेते
न उघडण्याची आण
माळ टाकतो पदरात
नेमके प्रतिज्ञाभंगाचे दान

हे सुक्त कसले झरते
गाव ओला का दिसतो?
अर्धमिटल्या खिडकीत
दिवा थरथरत असतो

भटकत राही इंद्रधनु
माळाचे दगड रंगीत
वाट ऐकत असते
अस्वस्थ पैंजणी संगीत

पावलांना वाट फुटते
खिडकी विकल होते
माळाच्या इंद्रधनुचे
स्वप्न सफल होते

माळ हसत असतो
गाव मागे राहतो
इंद्रधनु रंगाचा पाऊस
माळरानावर वाहतो
Pr@t@p
" रचनापर्व "
21/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चांद पुनवेचा गोंदावा.....

खडकांचा ॠतु आता

झाला गर्द हिरवा

हवेच्या मनातुन

शिलगतो गारवा

पाऊस देतो घडाभर 

पाण्यासाठी हाका

जोगी मोजत बसतो

सरींच्या पैंजणी चुका

मातीच्या काळजावर

पाऊस हंगाम रेखी

अवकाश कशाला धडे

इइंद्रधनुचे घोकी?

हवा उद बनून जळते

झुळुकीस येतो गंध

ढगाच्या ओंजळीत तेवे

पाऊस दिवा मंद

पंखावर सजते इंद्रधनु 

झेप अवकाशाला भिडते

मझारीच्या भिंतीआड

मन कुणाचे रडते?

बिंब चंद्राचे नाही तरी 

खिडकी चमकून उठते

स्पर्शुन तुझ्या अस्तित्वाला

वा-याला उधाण सुटते

दिव्याभोवती ओंजळ धर

वा-याचा नेम नाही 

जरी दिसते हिरवळ गर्द

तरी हंगाम क्षेम नाही 

मी पाऊस देतो पाठवून

तुझ्या खिडकीस पडावी भुल

ओंजळीतील दिव्याला लगडो

मग चांदण्याचे फुल

घरभर चांदणे सांडावे

तु चंद्रसभा भरवावी

सरीची चुकभुल मी

ओल्या ढगाखाली गिरवावी

चांदणे आभाळात यावे

मातीत पाऊस नांदावा

तुझ्या माथ्याच्या नभावर

मी चांद पुनवेचा गोंदावा.....

Pr@t@p 

" रचनापर्व "

19/8/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

काफिले उठत नाहीत.......

(काफिले उठत नाहीत ..........)

हवेस द्यावा सुगंध म्हणून, फुले लुटत नाहीत
सुटून जातील म्हणता मनाचे, कोडे सुटत नाहीत

ही रोखुन धरली हिरवळ , जात्या पावलांचे बहर
फांद्यावरील फुलेही आता, उमलून तुटत नाहीत

वाजेल वेणु आकांती , पैंजणे व्याकुळ असती
असुनही लय दोघांची ,ते यमुनेवर भेटत नाहीत

चांदणेही व्याकुळ असते, असते आभाळ सुंदर
तरीही चांदण्याला उगवतीचे, बहर फुटत नाहीत

निश्चल झाल्या वाटा , माळही रिता असतो
निघण्यास पावले आता, उंब-याशी झटत नाहीत

मुक्या आर्जवांची गर्दी , कवितेला आस ओली
पाहून तिव्रता भावनेची , अलबत् शब्दही खेटत नाहीत

होईल तनुगंधाशी तुलना, होतील श्वास बावरे
पाहून पर्व पानगळीचे , आता फुलेही नटत नाहीत

श्वासांदरम्यानच्या पोकळीत, तुझ्या आसक्तीची राहुटी
येवो कितीही हाकारे, तुझे काफिले उठत नाहीत.....!

Pr@t@p
" रचनापर्व "
18/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चंद्रसुराची बासरी....

  

 दुव्याच्या सावलीत 

                                  चांदणे निश्चल उभे
                                  चंद्राच्या मनात कसले
                                  सारंगी मनसुबे?

        धुके रातीस व्यापी
        आभासाचे दिवे
        दिर्घ एकाकी क्षणी
        स्वप्नांचे थवे

                                 मेहंदी ठशांचे
                                रातहळवे खुलून येणे
                                मी टिपून घेतो शब्दांने
                                रातराणीचे फुलते गाणे

       झोपेच्या काठावरूनी
       येती व्याकुळ हाका
       सादभरला वारा वाही
       चांद एकला मुका

                                रातीच्या चांदण्याला
                                सोन्याचा चंद्र पाही
                                श्वासांच्या चंद्रलयीला
                                रातराणी आत्मा वाही

       गंधभारल्या दिशा
       स्पर्शाची भाषा समजे
       तळव्याच्या उत्कटतेला
       गीत मनाचे उमजे

                                भासाच्या खिडकीतुन
                                चांद बावरा जाई
                                रातीच्या काळीज खुणांना
                                बिलगे पुसट शाई

       बहरमुहूर्ती घडी
       रातराणीचा गंध पसरतो
       काल पडला सडा
       पाय कुणाचा विसरतो?

                               मी चंद्रसुराची बासरी
                               वृदांवनात फेकून देतो
                               गोंदणाचा चंद्र पुसट
                               ढगात झोकून देतो....
           Pr@t@p
           " रचनापर्व "
          15/8/2020
          BLOG#prataprachana.blogspot.com

पहाडाचे ओले स्पंदन.....

नदीस लागे अनावर
समर्पणाचा जोग
सागराच्या अंतरी
स्थिरतेचा भोग

दरी भरून घेते
धुक्याने ओटी
कळ्या अनावर सा-या
घेण्या सुगंधभेटी

साचल्या धुक्याचे
हे व्याकुळवेडे कुळ
दरी शोधत असते
रुतल्या अंधाराचे मुळ

ढगास जडते विरळपण
पाऊस हवेत फिरतो
हिरवळीच्या हृदयावर
थेंब एकला झुरतो

धुन गाता वारा
झुळुकीचे थवे
गीत मनात येते
शब्द घेवून नवे

पहाड निश्चल उभा
अंबर थिरकत राही
विजेच्या सावलीला
प्रकाश स्पर्शत नाही

तुझ्या मनाची सर
माझा पाऊस पाडी
निरोप कसला ढगातुन
वारा मनास धाडी

दरी सजवत राहते
ओले हिरवे हसे
ढगाच्या काळजावर
तुझ्या अस्तित्वाचे ठसे

मी पाऊस पहात राही
घेवून तुझी दृष्टी
माझ्या साचल्या मनातुन
तुझ्या आठवणींची वृष्टी

दरी भरून येते
पावसाचे रणकंदन
दुर गुहेत घुमते
पहाडाचे ओले स्पंदन.....
Pr@t@p
" रचनापर्व "
14/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

स्वप्नांचे होते सोने....

 त्या झुळकी आजही

तशाच संदल वाहती

श्वासाच्या कुपीत 

सुगंध शिल्लक राहती

हा आसमंत असा
चांदण्याने अलवार सजला
चंद्राच्या तळहातावर
मी लिहीत जातो गझला

शब्दथव्यांची झुंड
अनंतमुखी उडते
चांदण्याची प्रित
चंद्र समयी जडते

या समयभुलीच्या हाका
व्याकुळ होतो साजन
आकाश उधळून देते
रत्नखड्यांचे रांजण

ओल्या चिखल तळ्यात
आभाळाची छाया
चांद पांघरून घेई
चांदण्याची स्फटिक काया

रात थेंबाचे स्पर्श
अंधार होई ओला
ढगात भिजून जाती
सप्तर्षीच्या माला

पावसाळी चांदणे
अर्धे अधिक भिजते
माळाचे हिरवे प्राक्तन
साऊलबनात सजते

खिडकीच्या काळजातुन
नजर शोधते तारा
खच ढगांचे आणतो
पाऊस वेडा वारा

ओले आभाळ गाते
चांदणआठवांचे गाणे
अनाहूत निजल्या डोळ्यात
स्वप्नांचे होते सोने....

Pr@t@p
" रचनापर्व "
11/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

इंद्रधनुच्या खुणा.....

आभाळ रिते व्हावे 

इंद्रधनुस मिळावे रंग

मातीच्या अंतःकरणी
साचावा एक अभंग

गवताने सांभाळावे
पाण्याचे रंगीत मोती
बहरून यावी हिरवी
ओली झाली माती

चिखलाने चुंबुन घ्यावा
तळव्याचा हळवा माथा
रूतत्या पाऊल ठशांनी
रेखावी मिलन गाथा

रस्त्याने निथळुन घ्यावी
थेंबाची उधळण ओली
कंठास पावश्याच्या
बिलगावी भिजकी बोली

मी पान ओले पलटावे
थेंबाचे शब्द झरती
हृदयी साचल्या रंगाचे
इंद्रधनु चमके वरती

आभाळ रंगीत करून
मी लिहतो नभाचे गाणे
झाडास बिलगून घेती
ओली झाली पाने...

दुर भिजला गाव
पंख फडकवून निघी
पावसाच्या हंगामाला
ओल्या थेंबाची सुगी

तुषार निवळत असता
ओल हृदयी दाटते
इंद्रधनुच्या आडून तु
सजून यावे वाटते

दिसत असतील तुलाही
रंग आभाळी पेरलेले
मिळतील का थेंब परत?
तुझ्या रानावर झरलेले

निघून जातील रंग
अवकाश होईल सुना
मी शोधून घेईन नयनी
तुझ्या इंद्रधनुच्या खुणा.....
Pr@t@p
" रचनापर्व "
10/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

हुरहूरीची लकाकी...

 हे पावसाचे अखंड
निनादे बरसगाणे
चांदण्याचे आभाळ
चकाकण्या तरसवाणे

ढगाच्या अंतरंगाला
भिजल्या चांदण्याचा स्पर्श
विजेच्या चकाकण्याला
लगडे पावसाचा हर्ष

मी चांद धुंडी पुर्ण
रात झडीचे पर्व
कोरड्या दृष्टी आसात
ओल दाटते सर्व

मी झडप पावसाची
झेलून घेतो तनी
ओल वाहते धमन्यात
प्राचीन ती जुनी

मी सागराला भेटतो
आत नदी कसली वाहते
लाट तुझी अनावर
उधाणाला पाहते

वाहत्या पाण्याचा
ढगास ध्यास लागे
आभाळाच्या पडद्याआड
चांदणे सारे जागे

ती लुकलुक ते चमकणे
सारे ढगात आटते
पावसाच्या मनात हे
कसले चांदणे दाटते?

कुट्टकाळ्या ढगाआड
चांदण बहर उसळतो
मग पाऊसच होवून चांदणे
मातीवरती कोसळतो

पावसास बिलगे माझ्या
तुझ्या चांदण्याची चकाकी
हिरव्या चिखलात रूजते
मग हुरहुरीची लकाकी...
Pr@t@p
" रचनापर्व "
9/8/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

कापणीचा प्रहर.....

एखाद दिव्य निश्वास...!

उगवत्या सांजेस शहारे

ढगात रूजल्या रंगावर

उमलत्या रातीचे पहारे

चांदण्याचे ओहोळ 

पाताळमुलुख खणती

अंधाराच्या गाभा-यात

चंद्र लावतो पणती

मावळतीच्या ढगांचा

पाऊस कोरडा रंगीत 

विझत्या सुर्याच्या अंतरी

इंद्रधनूचे संगीत

गलबल्याच्या गिताचे

शब्द उगवून येती

कवितेच्या काळजाला 

भावनांचे मोती

मी चांद धुळीत पेरी

माती ढगास भिडते

नख कुणाचे मनोहर

बहर कोवळा खुडते?

सुके चांदणे नभी

ढगात ओल दाटे

मी पेरत असतो बागा

जोजवीत गुलाब काटे

काटे फुले होतात

चांद उमलतो रानी

चांदण्याचे बहर गाती

श्रावणाची गाणी

मी करत असतो पेरा

तुझ्या स्वप्न फुलो-याची आस

श्रावण आणतो पालवसरी

ते उमलण्या खास

आठव! गतवेळचे फुलेही

तुच कापले होते

जेंव्हा विश्वासाने ते

तुझ्या ओंजळीत झोपले होते.....

मी पेरा सोडत नाही 

तु फुलांचे बहर

नित्य सांजवेळी येतो

कापणीचा प्रहर.....!

Pr@t@p 

" रचनापर्व "

1/8/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

अनंत हळवे दिप....

शब्दांचे कुळ

आणी कवितेचे मुळ 

बोटांनी रेखावी रोज

उडती नाजुक धुळ

अरण्यउजेडात चाले

तारकांची नयनभाषा

अनेकपदरी महावस्त्राची

ही लक्तरी अभिलाषा

चंद्राआड दडतो

अंधार गर्द जसा

उजेडाचे अर्ध्य देतो माझा

चंदन उगवी पसा

रातकीडे देती

नादाचे इशारे

राहून जाती मागे

शब्दांचे पसारे

सुखाच्या गुंगीत 

गाव निजून जातो

दवबिंदूच्या वर्षावात

चांद भिजून जातो

मी ओलदाटके शब्द

माळावर पसरी

नदीच येते वाहून

भिजून जाई ओसरी

मी कोणाच्या आत्म्याचे

रंग सांडत असतो

नयनातील मुक आर्जवाची

उतरंड मांडत असतो

शब्दाच्या कुंचल्याची

हौस फिटत नाही 

बांधल्या शब्दांची विण

कवितेलाही सुटत नाही 

मी लिहीत जातो एकले

माळ दाटले गाणे

तुला स्पर्शिल्या वा-याने 

मोहरून जाती पाने

तु गित नवे नित्य 

माझ्या शब्दांना बिलगणारे

तु अनंत हळवे दिप

अंधारात शिलगणारे

Pr@t@p 

" रचनापर्व "

31/7/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

चंद्रतळाची हाक....

आत्ताच चांदणे पेटले

आठवणीची काहिली
कळ्यांच्या घालमेलीस
रास फुलांची वाहिली

अंधाराच्या सागरावर
उजेडाचे गलबत
मुक मनात चाले
आठवणीचे खलबत

मी साज कळ्यांचे पाही
झाड अवघे स्तब्ध
चांदण्याच्या आभाळावर
चंद्र होतो लुब्ध

नयनाच्या दंतकथेचे
गवळण गाई गाणे
स्वप्नाच्या लाजाळुची
मिटून जाती पाने

तु दुर असता चंद्र
ढगाच्या पाउलवाटा
धुकेरी ढगाच्या
चंदेरी आर्त लाटा

ढळत असतो बहराचा
अलगद पाउलतोल
कोसळत्या फुलांचे
निनाद हृदयी खोल

मी हवाधून शब्दांची
ढगात खोल पुरतो
सजून आला चांदवा
मुक धुक्यात झुरतो

हाकांचे फुलोरे मी
रानावनात पेरी
गावाच्या काळजाला
चकोराची उत्सुक फेरी

चंद्रतळाशी कसली
हाक दाटून येते?
उत्सुक झाल्या फांदीवर
रातराणी थाटून जाते...
(Pr@t@p)
"रचनापर्व"
29/7/2020
Blog# prataprachana.blogspot.co

प्रतिक्षारत चोचीला....

पडवीत सांज थबके

अंधाराला पाहून

तडकत्या आठवणीचे

झरे जाती वाहून

माथ्याच्या भावप्रदेशावर

हलके एक टिंब

मी अंधाराच्या दर्पणात

एक शोधी प्रतिबिंब 

रानफुलाचे बहर 

कोणाचा तोंडवळा

अंधाराला चांदण्याचा

असला कसला लळा?

शेवंतीफुलांचे रंग 

हलकेच विरून जाती

मी चांद धारण करतो

अंधाराच्या हाती

तरारून पाणी जरी 

नयनी कुणाच्या आले

हिशोब कसले घ्यावे

जे बहर निघून गेले

स्वप्नांच्या जाळ्या

भावनेचे ओले तळे

माळावरील देवळात

दिप एकला जळे

औदूंबर निश्चल असतो

पाखरांचे पंख बेईमानी

निघून जाती थवे

मागे वेशीच्या कमानी

सांजेने किती करावे

आसुस दृष्टी रंजन

रातीच्या डोळ्याला

उजेडाचे अंजन

किती लिहाव्या गाथा

लाटा नटून येती

शब्दास लिपटते माझ्या

इंद्रायणीची माती

रातीच्या काळजावर 

मी लिहतो प्रकाश गाणे

प्रतिक्षारत चोचीला

सुखाचे चार दाणे....

♡pr@t@p♡

 "रचनापर्व"

  27/7/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

दिस रातीच्या मिलनाचे....

सांजेच्या स्पर्शाने 

आभाळ क्लांत होते

कवडशाचे अंतरंग

ढगात शांत होते

रस्त्याच्या नजरेला

निरोप कसला भेटतो

पायदळीच्या मातीला

कंप कसला सुटतो

पैंजण कसले व्याकुळ 

कसली धुन वाजते

सांजेच्या रूपास पाहून

उन हळुवार लाजते

बाभळीच्या फुलावर

धम्मकपिवळी आभा

प्रतिक्षेला हरदिनी

सांज देते मुभा

ढगाच्या अंतःकरणाला

पाखरपंख स्पर्शते

घरट्याचे अंतरंग 

का उगा हर्षते?

या सांजेच्या चेटूकाला

रात साथ देते

चांदण्याची कांती

जळती वात होते

वाटेला बहर येतो

धुळीत हुरहुर दाटे

फुलांच्या मिठीआड

लाजती बाभळकाटे

मी पाहत असतो नित्य

दिवसाचे रातीस भेटणे

त्या मिलनघडीच्या 

पडद्याआड सांजेचे नटणे

वाहत असतो दुर

एक हुरहुरीचा झरा

काळ्याभिन्न ढगाआडून

चांद ऊगवतो भुरा

वाट स्थिर असते

सांज थांबत नाही 

दिस रातीच्या मिलनाचे

पर्व लांबत नाही......

♡pr@t@p♡

"रचनापर्व"

26/7/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

रातराणी अत्तर होते...

प्रकाशकुळी सांज

अंधार वांझोटा ठरे

ढगाच्या काळजाला 

चांदण्याचे गरे

मी चांद पेरून देतो

आभाळाच्या मातीवर

रंग येतो बहरून

गवताच्या पातीवर

निघुन गेल्या भुरभुरीचे

मी हिशोब मागत नाही 

हा श्रावण संधीसाधू

धड ओला वागत नाही 

सांज तुषारी बुडते

चांद ओला होतो

झोंबणा-या झुळुकीचा

ऊंच झुला होतो

प्राजक्ताच्या फांदीला

कुठून येतो गंध

ढगात बुडला कवडसा

सांजेत होतो धुंद

राळ उडवता अंधार

सांज हळु बोलते

प्रकाशाचे कवडसे

चांदण्याशी तोलते

चांद उत्सुक असतो

तुझे छतही अधिर होते

अंधाराचे मन मग

उगाच बधीर होते

मी चांद टांगतो नभी

तुझ्या छतावर चांदण सडे

रातराणीच्या फांदिला

फुलांचे सुगंधी चुडे

चांद गंधित होतो

रात पत्थर होते

तुझ्या एक झलकीने

रातराणी अत्तर होते...

♡pr@t@p♡

   "रचनापर्व"

   25/7/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

आत्म्याची तुला मुभा....

वैशाखी फुलला गुलमोहर
श्रावणात बहराविन उभा
पावसाच्या थेंबाखाली
त्याची ओली शोकसभा

परडीभर फुले घेउन जा
माझ्या ओंजळीत फुललेले
येईल उमाळ्याचा गंध
जागवेल भुललेले

पात्र बदलत्या नद्यांनी
पाऊस तरी का झेलावा?
ठार कोरड्या आत्म्यास
असला कसला ओलावा

तुझ्या स्वप्नांनाही स्पर्शू नये
ढग इतके दुर गेले
डोंगराच्या कडेकपारीस
आळवांचे पुर ओले

रांजणभर पाण्याला
न येई सागर भान
सुरांच्या बंदिशीवर
हा कसला मुक ताण?

नभनक्षीचे मोर
तुझ्या शिवारी नाचले
गेले उडून मोर
पंखावरील डोळे वाचले

सारेच दाटून आले म्हणून
पाऊस पडतोच असे नाही
ढगाच्या काळजालाही
मर्यादा असतात काही

तरीही! तुझे शिवार
जर देईलच श्रावणपुकार
तुझ्या सुकल्या गुलमोहराला
ओंजळफुले देतील आकार

बहर सर्वांनाच भेटतो
पण हंगाम असती नवे
माझ्या फुलल्या फांदीवर
तुझ्या नजरेचे थकले थवे

हवा तर हा ही श्रावण घे!
गुलमोहर फुलेल ऊभा
चिखल पुन्हा पेरण्या
आत्म्याची तुला मुभा!!!
(आदरणीय कविवर्य 'ग्रेस' सरांच्या शब्दधुनीतून !!!)
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
24/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

खिडकीला फितुरतो......

झडीचा पाऊस
घडीची ओल
सांजकळीचा ढळतो
सरीतुन तोल

निर्गंध चांदणलिपी
डगाआड काळ्या
चांदणचमकीने विज
बेताल वाजवी टाळ्या

माजघरातील उब
मठात पेटते धुनी
मी शिकत असतो भाषा
पावसाची प्राचीन जुनी

चांद ऊगवत नाही
दिवा पेटत नाही
पावसाच्या उधाणाचे
कोडे सुटत नाही

खिडकीच्या तावदानाला
वारा धडकत असतो
वहीत वाळला गुलाब
मुक तडकत असतो

अंधाराच्या आत्म्याला
विज बिलगत असते
रातीच्या साथीला
ढग शिलगत असते

पावसाळी आगीचे
उधाण व्याकुळ गाणे
मुक भिजत राहती
रातराणीची हिरवी पाने

पाऊस थांबत नाही
मी हालत नाही
चांद वितळला ढगातुन
चांदणे खुलत नाही

मी तुझ्या खिडकीलाही
देतो माझे पाऊस दान
वाळल्या गुलाबाला पाहते
रातराणीचे पान

रातराणीचा गंध मग
गुलाबात उतरतो
माझा पाऊस वेडा
तुझ्या खिडकीला फितुरतो.....
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
24/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

दुर पडत्या पावसाचा......

हुकलेला पाऊस बनून
ढगाचा सुरू असतो त्रागा
मी जपत असतो तेंव्हा
फुल फुलण्याच्या जागा

फुलपसा-याच्या राहुटीत
कल्लोळ बहरगंधी
फुलांच्या आत्म्याला
ये गंध चिरेबंदी

ही देखणी अलंकारशाळा
हिरवे गालीचे पसरलेले
काहुर दाटल्या वाटा
पाऊल मार्ग विसरलेले

फुलांच्या जगण्यामरणांचे ॠतु
अजब कल्लोळात बुडती
मोरपीसाचे चटके सोसत
कोणाचे बहर खुडती

मी पेरत असतो माळावर
हिरवी एक बाग
पावसाला लागते मग
कसली कोसळ आग?

तो उधाणून पडतो
तुला भिजवत असतो
मी वाटाच्या अंतःकरणी
ओला चिखल सजवत असतो

तु आलीसच ढगासम तर..
पावसाला येईल भरते
ही हवाधुन नमलेली
का ऊगाच थरथर करते?

दुर पडत्या पावसाचा
तु चेहरा ओला हिरवा
मी मोहरून घेतो डोळे
ॠतु पाहून तुझा बरवा

मी धारून घ्यावे तुला
अंगभर झेलत पाऊस सरी
ओठाला बिलगुन जाईल
अधिर ओली बासरी

तु ढगाच्या नजरेने
थेंब मातीस पाहणारा
मी कंच हिरवा श्रावण
मातीच्या कुशीत वाहणारा.....
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
23/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

जाता पाऊल ठसा....

निरोप दिलेच नव्हते
तरीही चंद्र निघून गेला
खिडकीच्या गवाक्षातुन
तो उजेड बघून गेला

वात जळते राऊळी
रातीची निरव शांती
चांदणे लेवून आले
मोत्यांची सफेत कांती

मी गाभारा शोधत जाई
कोणी त्यात न मिळे
गोकुळाच्या पायवाटेवर
उमटले राधेचे पाऊल निळे

गवताच्या स्वप्नांनी
मातीला आला शहारा
गावाच्या वेशीवर कसला
हा रातराणीचा पहारा

राधा निघून जाता
पैंजणनाद राहीले
निश्वासाचे सुर काहूरी
बासरीतुन वाहिले

रात चढत जाता
हे कसले शुभ्र सडे?
पहाटेच्या अवकाशाला
पैंजणी मोतीखडे

सारे शांत असता
रातीस तगमगी सुर
भरतीच्या लाटाचा
चांदण्याला महापुर

आभाळ सांडत असते
मी स्वप्न भरत असतो
जाता पाऊल ठसा
वाटेस झुरत असतो....
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
21/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

श्रावण राधा...

बहरती शब्दांच्या
ओल्या श्रावणसरी
नयनी प्रकाश कोरडा
ओल दाटते उरी

फुलांचे आत्मेही ओले
उन स्पर्शत राहते
रंगाचे सोहळे हिरवे
घन इंद्रधनुतुन पाहते

मी ही पाहतो तुझ्या
हिरव्या श्रावणाचे सोहळे
सजती माळरानावर
भाव मनाचे कोवळे

चिखल गातो मुक्याने
उगवत्या पिकाचे गाणे
कोसळत्या थेंबाना
कुशीत घेती पाने

मन फुलते रान होते
शब्दांना हिरवा रंग
कवितेच्या हृदयाला ये
तुझा हळवा भावतरंग

मी उन पावसाचे
स्पर्श पाहत असतो
नदीच्या काळीजकाठावर
श्रावण वाहत असतो

सारेच झाले हिरवे
काळ्या मातीसही हिरवा रंग
राधेच्या ओल्या पायरवाने
बासरी होते दंग

माळरानाच्या कोप-यावर
ती धुन ही हिरवी दिसते
पावसाच्या थेंबाला बिलगुन
मातीही हर्षून हसते

सुर नभाला भिडतो
माळ व्याकुळ होतो
भरला श्रावण राधा
जिव गोकुळ होतो
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
20/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

पहाटेच्या तनाला.....

जरी स्वप्न नवे
तरी डोळ्यांना हवे
आसमानाला चुंबणारे
जणू पाखर थवे

काळजाची पायवाट
आठवणीला रूळते
फुल गंधाचे अत्तर
रातीच्या मनात गळते

हंगाम आले आठवांचे
थवे फिरत राहती
पंखाच्या किलबिलीसाठी
घरटी झुरत राहती

हे पावसाळले ढगही
आता बोलत नाहीत
गुज थेंब बहराचे
माळाशी खोलत नाहीत

मी झाड फुलाचे होतो
कसला बहर येई?
तुझ्या अत्तरी फुलण्याची
कळ्यांना कोण घाई!

पहाटेच्या प्रहराला
स्वप्नाची येती सडे
आभासाच्या हाताचा
स्पर्श बहराला घडे

झाड लगडून येते
तुझ्या खिडकीत सारी फुले
पहाटेच्या काळजाला
स्वप्नांचे उंच झुले

रात सरून जाते
पहाट सुगंधी होते
बहराची पायवाट
पावलाची बंदी होते

तु थकला चांद
झोपेत उजेडी हसतो
पहाटेच्या तनाला
तेंव्हा सुर्य स्पर्शत असतो....

काजवे विझून जाती
रात सरून जाते
रित्या माझ्या ओंजळीत
तुझे स्वप्न भरून जाते..
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
19/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

खोल तळ्यासम नयनांचा...

निलतळ्याच्या काठावर
सांज भरे पाणी
घागरीला सुचती
ओल बहर गाणी

आत्म्याचा तळ
जळात होतो ओला
'संदल' का जळतो
कसला भास झाला?

'औलिया' सुर देतो
गातो व्याकुळ गाणे
वेळ अशी गोठलेली
चोच भरवते दाणे

मी शोधतो आत्म्याचे
रूजून गेले मुळ
उडत असते आसमंती
परतत्या गोखुरांची धुळ

सांज उभी असते
कुशीत घेण्यासाठी
रात उलगडे सत्वर
उगवत्या चांदण गाठी

मी धुळीत चांद रेखतो
त्यात रूप तुझे दिसे
चितारल्या रूपाने लागते
मनास चांदण पिसे.

निळया तळ्याची अशी
निळी झाक दाटे
खोल तळ्यासम नयनांचा
कमळाला हेवा वाटे

मी 'मुर्शिद'होतो माझा
घागर भरून जाते
बंद डोळ्याचे चांदणबनही
प्रकाश पेरून जाते....!!

सांजवेड्या धुक्याच्या
मागावर सुंदर डोळे
सजत असतात मनात
तुझ्या सौंदर्याचे सोहळे......

♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
14/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

रंग हातचा सांडत नाही..

धुंदाळल्या पुनवराती
अंधाराचे धुके
पाखरांचे पंख गलबली
होवून जाती मुके

या मातीच्या कणाला
ही उब कसली लागते
हाताच्या तळव्याचे
स्पर्श होती जागते

दुर पसरले खुले रान
मातीवर चंद्र सांडतो
मी निःश्वासाचे चांदणे
जमिनीवर मांडतो

ही थकली हवा
हा मंद अंधार हलता
चंद्राला हा कसला
रंग लागला भलता

तुझ्या सावलीचे शिल्प
मनात माझ्या दाटे
फुलझडीच्या दुःखाने
उदास होती फाटे

तळव्यास लागली माती
गंध तुझा पेरते
वाट एकली पावली
माळ सारा भारते

मी माळ दाटल्या रातीचे
रंग उधळून टाकी
तुझा अमिट रंग
हातात राहतो बाकी

मी ताडून पाहतो पुन्हा
पुनव चंद्राचा रंग
हाताचा रंग उजळ
मी रातप्रहरी दंग !!!

मी टाळुन देतो तुलना
चंद्राशी भांडत नाही
वाहून जाते पुनवरात
रंग हातचा सांडत नाही..
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
16/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

हिरवी सय....

शब्दमुके भाव
तरीही सारे कळते
धरेच्या हाकेसाठी
आभाळ जसे गळते

फुलांच्या हृदयावर
रंगाची नाजुकनक्षी
ओल्या सरीस असते
वा-याची झुळुक साक्षी

हाक ओली घुमते
माळास येती शहारे
मनाच्या ढगावर कसले
हे सरींचे पहारे

ढग दाटून येते ईकडे
तिकडे सरीला उधाण
बेभान झाल्या पावसाला
ओलदाटले भान

मी पाऊस होवून ऐकी
धरतीच्या आर्जवी हाका
मनात वसला असतो
एक 'पावश्या 'मुका

तु नसतानाचा पाऊस
ओला वाटत नाही
अवकाशाच्या गर्द कपारी
ढग दाटत नाही

मी शोधत निघतो माळावर
ढगांचे पाऊल ठसे
तुझ्या ढगाला असते
वाहत्या वा-याचे पिसे

मी अवचित थेंब हातावर
अलगद धरून घेतो
एक थेंबाच्या ओलीने
शिवार भरून घेतो

तुझा जाता पाऊस रिता
आता वाटत नाही भय
मातीला येत नाही
दाटून हिरवी सय

तुझ्या पावसाला आता
मी सर मागत नाही
तुझा पाऊसही तसा
ढगाला जागत नाही....

येईल असाही हंगाम
शिवार फितुर होईल
ओल दाटला पाऊस
जेंव्हा पडण्या आतुर होईल...
(प्रताप)
16/7/2020

पावसी प्रारब्ध...

थोडीशी शब्द उसंत
थोडासा अवकाश
मुकशब्दास भारते
छवी तुझी सावकाश

त्या गुलशन एकांती
शब्दांचे अत्तर मंद
कवितेला लगडून जाई
तुझा बावरा छंद

आठवणींची धुनी
शब्दांची जळते धुप
वहीच्या काळजाला
ये कवितेचे रूप

मी लिहून देतो तेथे
शब्दांची जखम ओली
कवितेच्या अंतरंगाला
ओवीची व्याकुळ खोली

वहीत सुकला गुलाब
उगाच फुलून येतो
शब्दांचा जिव माझ्या
अलगद खुलुन जातो

आर्जवाच्या संध्येला
व्यापते आर्त गाणे
वहीत सजून जाती
झाडाची गळली पाने

झाड बोलत असते
पानगळीची भाषा
मनास माझ्या फुटते
पालवीची आशा

मी लिहीत जातो बहराचे
कंचहिरवे शब्द
सुकल्या पानास खुणावे
पावसी प्रारब्ध ....
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
15/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

वाहिल्या चांदण्याचे सडे

अंधाराच्या कुशीत 

जेंव्हा गाव निजले होते
पसाभर चांदणे तुझ्या
छतावर थिजले होते

दिवा जागत होता
देत उजेडी पहारा
एकल्या झाडाला होता
टेकडीचा सहारा

चांद वितळत होता
काजवे फिरत होते
रातराणीच्या कळ्यांचे
गंध झुरत होते

स्वप्नांच्या झुंडी
येत होत्या चालून
हसत होते डोळे
बंद पापण्या खालून

हवा गात होती
स्पर्शाचे शितल गाणे
डुलत होती संथ
निजली पिंपळपाने

शांत होते सारे
रात शिलगत होती
शिथील झाल्या तनाला
झोप बिलगत होती

माळ एकला जागा
भरल्या चंद्राखाली
चंद्र एकला माझा
एकल मनास बोली

मी वाहील्या चांदण्याचे
तुझ्या छतावर सडे
रातीच्या काळजावर
तुटत्या ता-याचे ओरखडे

मी गित उद्याचे गातो
गाव निजल्या वेळी
लख्ख तुला होते
दिवा विझल्या वेळी

गावास देवून वळसा
मी निघतो अंधार तुडवत
सुर्य चढत असतो
तुझी रात प्रकाशी बुडवत.....

मी रातीचा चांद तुझा
सुर्यास अर्पून देतो
आशेच्या प्रकाशात माझ्या
तुझा अंधार झिरपून जातो....
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
14/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

दुव्याची सांजभाषा......

आभाळकाहूर दाटले

की जिव माळ होतो

शब्दाचा मग माझ्या

अभंगी टाळ होतो

मी गुंफतो शब्दओव्या

मन भरून येते

झडून गेले पिंपळपान

पार फिरून येते

वेशीचे दगड बोडके

देती गावावर लक्ष

उगाच वारा वाहतो

होवून गंध दक्ष

तरीही त्याला भारावते

सुगंध फुटली दिशा

फकिराच्या गळ्यास लगडे

दुव्याची सांजभाषा

रातप्रतिक्षेचे ओंजळदान

मी सांजेस वाहून देतो

अंधारनेसल्या चांदण्याला

नदीकाठी पाहून घेतो

माळ मुका पाठीवर

मी नदी पाहत बसतो

एक ओला काठ तीचा

मनात वाहत असतो

ही नदी, हा माळ

आणी हे चांदणबन

तु, तुझी आठवण

आणी प्रतिक्षारत मन

दिवेलागण होते तिकडे

माळावर अंधार साचतो

मनाचे गुपीत माझ्या

चांद नभीचा वाचतो......!!

♡pr@t@p♡

"रचनापर्व"

13/7/2020

BLOG#prataprachana.blogspot.com

जग थिजून येईल...

रान भिजले होते
हवा कुंद होती
मातीला कसली
आली धुंद होती

पाऊस थिजला होता
ढग स्तब्ध होते
ओल दाटून येणे
सांजेचे प्रारब्ध होते

तु होतीस
सारे होते
सोबतीला आपल्या
ऊधाण वारे होते

हिरवाईत सजलेले
एक शिवार होते
भिजल्या घराला
भिजले आवार होते

हवा आली
ढग सुटले
वादळात झाड
पारिजाताचे तुटले

पाण्यात पडला
फुलांचा सडा
जात्या ढगांनी दिला
चिखलाचा धडा

आता पाऊस येतो
ढग थांबत नाहीत
ओल नसलेले पाऊस ही
उगाच लांबत नाहीत

मजलदरमजल करत
पाऊस निघून जातो
इंद्रधनू सुकलेला
मी मुक बघून घेतो...

आण ! तो जुना पाऊस
सारे भिजून जाईल
तुझ्या तनूवरील थेंबात
जग थिजून येईल...
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
11/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

चंद्रउधाण....

चंद्रउधाणी लाटा
पुनवेची रात
रातराणीच्या कळ्यांनी
टाकली कात

सुगंध वाहता सागर
चांदव्यास भरती
फुलांचे स्पर्श
आभासात झरती

पायात घसरती रेती
ओल ऊमटती ठसे
तुझ्या चांदण आभाळाला
रातीचे लागे पिसे

पाण्यात चांद बुडलेला
सागर धम्मक पिवळा
मनात चाले माझ्या
भरतीचा सोहळा

मी हवा स्पर्शत राहतो
चांदणरंगी अवकाश
कुणाचा व्यापे पायरव
मनास माझ्या सावकाश

जहाजाची डोलकाठी
त्यावर रातपक्षी
पंखावर त्याच्या चमके
चांदण्याची नक्षी

मी दुरदिशेला पाहतो
तुझ्या दिपस्तंभाचे दिवे
मनात उडती माझ्या
हुरहुरीचे थवे

निपचीत निजला किनारा
सागरास उधाण
मी चंद्राच्या भाळावर रेखी
तुझ्या अस्तित्वाचे विधान....!

तु चंद्र बनून हाकारते
सागराची काया
त्याच्या तळात उमटे
तुझी चांदणछाया...
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
9/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

प्रतिक्षेची फुले.....

ते पाऊस वाहून गेले
ज्यात भिजलो होतो
कडाडत्या विजेखाली
क्षणभर थिजलो होतो

पुर्वी सरी बरसायच्या
आता त्या कोसळतात
अधुन मधून बेमोसमी
नयनात त्या उसळतात

आता नसतो भिजपाऊस
सरी धो धो पडत जाती
कसला हा आघात?
वाहून जाते माती...

मी थेंब झेलत निघतो
दिशा फुटत नाही
फितुर झाल्या पावसाचा
मोह सुटत नाही

मी शोधत राहतो ईकडे
तुला स्पर्शिल्या थेंबाची सर
चिखल झाल्या वाटा
त्यात अंधाराची भर

मी भिजत राही एकला
पाऊस पडत राही
मी जाणून घेतो मनात
ओल्या सृजनाची ग्वाही

घर ओले,खिडकी ओली
मनास ही ओल फुटते
पहिल्या पावलानेच मग
ढग घरात दाटते

आत पाऊस, बाहेर पाऊस
सारेच होते ओले
पावसाला फुटती मग
तुझ्या प्रतिक्षेचे फुले.....
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
7/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

पुरता अभंग होतो.....

निळाशार अंधार
एक स्तब्ध प्रकाशरेघ
ढगाच्या काळजाला
एक सोनेरी भेग

चंदनवनाचे फुलोरे
होतो वारा मंद
मी बांधतो मनाशी माझ्या
तुझा रेशीमगाठी बंध

उल्काफुलांचा रंगात
पेटती प्रतिक्षेच्या मशाली
पाखरगितांच्या सुरात
मी शोधतो खुशाली

किरट्या सुरात रातकीडे
करतात जेंव्हा कांगावा
उगवता चांद देतो
सांज थकल्याचा सांगावा

तु लावताना दिवा
वातीला भरून येते
हाक उजेडाची मनाला
तितक्या दुरून येते

सताड उघडी खिडकी
दिसती चांदण्याचे सडे
भरल्या आभाळाखाली
काळजाला तडे

मी हाक तुला का द्यावी?
मन तुझे का बहिरे?
चांदण्याच्या आत्म्याला
दुःख प्रकाशी गहिरे

गायगळ्याची घंटा
वासराचा हंबर
खिडकीत तुझ्या थबके
माझे चांदणरंगी अंबर

मुक्या गिताची गाथा
नित्य नदीत बुडते
माझ्या शब्दांचे मन
तुझ्या प्रतिमेत अडते

नित्य सांजेला मी
तुझा निरंगी रंग देतो
कवितेचा एकेक शब्द
मग पुरता अभंग होतो..
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
5/7/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com

फुलण्याचा सोस.....

भेदून ढगाचे अस्तर
कवडसे हो प्रकाशी
पंखानी चुंबुन घेती
पाखरे आकाशी

दुव्याचा रंग ओंजळीत
मी झेलून अलगद धरतो
रंगाचा आत्मा निरंग
नयनात संयत भरतो

झोळीच्या व्याकुळ तळास
आकाश दान निळे देते
गवतावर झरल्या थेंबाचे
खोल तळे होते

ढगांच्या आत्म्यात मी
शोधत राहतो ओल
संपृक्त झाल्या मातीला
पाण्याचे कसले मोल?

पाखरे कोणाचा निरोप
घेवून आकाशी फिरती?
पाताळाच्या खोल आतुन
आस उमडते वरती

आभाळाचा सांधा
कवडशाशी बिलगतो
स्वप्नांचा थवाही मग
अवकाशातुन विलगतो

मी वाट चुकल्या थव्यांना देतो
फांदिचे स्वप्न न तुटणारे
तुझे थवे सराईत उडती
हर ऋतु लुटणारे

तरीही मी नित्य आकाशी
ऋतु फुलवत असतो
असते ठावूक मजला
थवा झुलवत असतो

थवे निघून गेले म्हणून
आभाळ पडत नाही ओस
लुटले जातात बहर तरीही
ऋतुस फुलण्याचा सोस...
(प्रताप)
03/07/2020
"रचनापर्व"
BLOG#prataprachana.blogspot.com

सुर विसरल्या बासरीत.....

लिहावी एखादी
मुकशब्दांनी कविता
अंधाराचे काळीज कोरून
उजळुन द्यावे
शब्दांचे आत्मे
चांदण्याचे तुषार पेरून..

गाउन द्यावे
गित मुके एक
बासरीस उधार मागुन
रात पहावी तगमगणारी
पापणीआड
मंद जागून

पुसुन द्यावेत
गाल ओले
होवून भिजकी उशी
भरून द्यावी
अलगद अवखळ
आसुस झाली कुशी

अवतरून यावे
सजग सावळे
स्वप्नांचे गुलाबअत्तर
कवितेच्या शिल्पासाठी
ठरवून घ्यावा
एक काजळी पत्थर

रोज लिहावे
गित नवे अन्
शब्द घडवून घ्यावे
कोण कसले
शाप वाहूनी
स्वतःस रडवून घ्यावे

कोण बासरी
फेकुन देतो
कोण सुर धुंडाळी
मनात माझ्या
कसले भाव
ही कसली बंडाळी?

फुलून येते
शब्दांचे दव
ओल मनास पडते
सुर विसरल्या
बासरीत कविता
श्वास बनून अडते...
♡pr@t@p♡
"रचनापर्व"
29/6/2020
BLOG#prataprachana.blogspot.com