फकिर गातो गाणे
हळूच निघते खपली
इकतारी सूर तळाचा
शब्दांची त्याची डफली
लागतो मधेच नाचू
मधेच हुंदका फुटतो
आत्म्यातला ईश्वर
तिळातिळाने तुटतो
तुटल्या इश्वराला तो
व्याकुळ वेचून घेतो
रोमरोमी धारून धूळ
फकीर ईश्वर होतो.
₱Ɽ₳₮₳₱)
रचनापर्व
www.prataprachana.blogspot.com
No comments:
Post a Comment