बिज धारिले

मी बिज धारीले तुझे
झाडातून उगवाया
मातीला द्यावी हरखून
तू काळजातली माया

धार हवेला येते
पाते हलते रानी
हे भय उन्मळीचे
जोखून घेते पाणी

फांदीवर डवरे फूल
गंध आसमंत भारे
प्रितीने मोहीत होते
रोरावणारे वारे

हे झाड पारिजाताचे
स्वर्गाला त्याची आस
प्रितीचा गंध तुझ्या की
त्याला तुझा सुवास

येतील किती ऋतू की
झाडाला कसले भय?
त्याच्या बिजअंतरा
असता तुझी सय......


कुशिस आले मला भेटण्या
तुझे अनावर हात नभाचे
गळून पडले बंधन आपसूक
अवखळ थबकत्या  ..मुभांचे....

₱Ɽ₳₮₳₱)
रचनापर्व
www.prataprachana.blogspot.com